درمان شیشه با روش DST؛ از تخریب تا تعادل

سلام دوستان،مهدی هستم یک مسافر.

«هر ماده‌ای که بتواند در سیستم بیوشیمیایی جسم انسان تغییر ایجاد کند، اگر خارج از تعادل و بدون آگاهی مصرف شود، تخریب به وجود می‌آورد؛ اما هر تخریبی نیز راه درمان خود را دارد، به شرط آنکه راه صحیح آن شناخته شود.»

شیشه و مخدرهای جدید را می‌توان از خطرناک‌ترین موادی دانست که در سال‌های اخیر زندگی انسان‌ها را تحت تأثیر قرار داده‌اند. این مواد برخلاف بسیاری از مواد سنتی، با سرعت بیشتری وارد سیستم عصبی می‌شوند و در مدت کوتاهی تعادل طبیعی جسم و روان را بر هم می‌زنند. بسیاری از مصرف‌کنندگان در ابتدای مصرف، احساس افزایش انرژی، تمرکز، اعتمادبه‌نفس و قدرت می‌کنند؛ اما این احساسات، واقعی نیستند، بلکه نتیجه تحریک غیرطبیعی سیستم عصبی هستند. پس از مدتی، همین احساسات جای خود را به اضطراب، بی‌خوابی، افسردگی، بدبینی، توهم، پرخاشگری، انزوا و در نهایت فروپاشی شخصیت فرد می‌دهند.

از دیدگاه کنگره ۶۰، اعتیاد تنها وابستگی به یک ماده نیست، بلکه بیماری‌ای است که جسم، روان و جهان‌بینی انسان را هم‌زمان درگیر می‌کند. بنابراین اگر درمان فقط بر قطع مصرف تمرکز داشته باشد و دو ضلع دیگر نادیده گرفته شوند، درمان کامل اتفاق نخواهد افتاد.

یکی از بزرگ‌ترین اشتباهاتی که سال‌ها درباره شیشه وجود داشت، این بود که گفته می‌شد مصرف‌کننده شیشه درمان نمی‌شود یا مغز او برای همیشه آسیب دیده است. این باور باعث ناامیدی بسیاری از مصرف‌کنندگان و خانواده‌های آن‌ها شد؛ اما تجربه عملی هزاران نفر در کنگره ۶۰ ثابت کرد که اگر سیستم ایکس فرصت بازسازی پیدا کند، حتی مصرف‌کنندگان شیشه نیز می‌توانند به درمان برسند.

سیستم ایکس مجموعه‌ای از ناقل‌های عصبی، هورمون‌ها و مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن است که مسئول ایجاد آرامش، تعادل، خواب، تمرکز، نشاط و بسیاری از عملکردهای حیاتی انسان هستند. مصرف شیشه این سیستم را به‌شدت دچار اختلال می‌کند و باعث می‌شود بدن دیگر نتواند مواد موردنیاز خود را به‌صورت طبیعی تولید کند. به همین دلیل، فرد بدون مصرف احساس پوچی، بی‌قراری و ناتوانی می‌کند.

کنگره ۶۰ با کشف صورت مسئله اعتیاد نشان داد که مشکل اصلی، کمبود اراده نیست؛ بلکه تخریب سیستم‌های تولیدکننده مواد شبه‌افیونی و انتقال‌دهنده‌های عصبی است. بنابراین همان‌گونه که این سیستم‌ها در اثر مصرف مواد تخریب شده‌اند، باید فرصت کافی برای بازسازی آن‌ها فراهم شود.

اینجاست که روش دی اس تی اهمیت خود را نشان می‌دهد. دی اس تی یعنی درمان بر پایه زمان، داروی مناسب و آموزش جهان‌بینی. این سه ضلع، پایه‌های اصلی درمان هستند و حذف هر کدام، درمان را ناقص می‌کند.

زمان مهم‌ترین عامل درمان است. هیچ ساختمانی که سال‌ها تخریب شده باشد، در چند روز بازسازی نمی‌شود. جسم انسان نیز همین‌گونه است. سیستم‌های تخریب‌شده به زمان نیاز دارند تا دوباره به تعادل برسند. به همین دلیل، درمان تدریجی جایگزین ترک ناگهانی می‌شود.

داروی مناسب نیز نقش مهمی دارد. در کنگره ۶۰، دارو وسیله‌ای برای بازسازی سیستم جسم است، نه صرفاً وسیله‌ای برای قطع مصرف. مصرف دارو طبق برنامه مشخص، به بدن فرصت می‌دهد تا تولید طبیعی مواد موردنیاز خود را دوباره آغاز کند.

اما شاید مهم‌ترین بخش درمان، جهان‌بینی باشد. جهان‌بینی یعنی نوع نگاه انسان به خودش، به خداوند، به دیگران و به زندگی. بسیاری از مصرف‌کنندگان پس از قطع مصرف، اگر جهان‌بینی خود را اصلاح نکنند، دوباره به همان افکار، رفتارها و تصمیم‌های گذشته بازمی‌گردند. آموزش‌های کنگره ۶۰ به فرد می‌آموزد که مسئولیت زندگی خود را بپذیرد، از ضد ارزش‌ها فاصله بگیرد، ارزش‌ها را جایگزین کند و به تعادل برسد.

در کنگره ۶۰ گفته می‌شود: «درمان اعتیاد یعنی رسیدن به تعادل.» تعادل فقط نداشتن مواد در بدن نیست؛ بلکه یعنی جسم سالم، روان آرام و جهان‌بینی صحیح. انسانی که درمان شده است، نه‌تنها مصرف‌کننده نیست، بلکه در رفتار، گفتار، تفکر و روابط اجتماعی نیز به آرامش و مسئولیت‌پذیری رسیده است.

یکی دیگر از ارکان مهم درمان، راهنما است. راهنما کسی است که این مسیر را قبلاً طی کرده و با تجربه خود، چراغ راه مسافر می‌شود. همچنین حضور در لژیون، مشارکت در جلسات، مطالعه منابع آموزشی و خدمت کردن، عواملی هستند که مسیر درمان را استحکام می‌بخشند.

شیشه علاوه بر جسم، خانواده را نیز تخریب می‌کند. اعتماد از بین می‌رود، روابط عاطفی آسیب می‌بیند، مشکلات مالی به وجود می‌آید و گاهی شخصیت فرد به‌قدری تغییر می‌کند که خانواده او را نمی‌شناسد. اما همان‌گونه که تخریب‌ها به‌تدریج ایجاد شده‌اند، بازسازی آن‌ها نیز به‌تدریج امکان‌پذیر است. درمان واقعی فقط نجات یک فرد نیست؛ بلکه بازگرداندن آرامش به یک خانواده و حتی یک جامعه است.

در پایان باید گفت که شیشه و مخدرهای جدید هرچند تخریب‌های عمیق و سنگینی ایجاد می‌کنند، اما پایان راه نیستند. تجربه کنگره ۶۰ ثابت کرده است که هیچ مصرف‌کننده‌ای محکوم به نابودی نیست. اگر فرد صورت مسئله را بشناسد، به روش دی اس تی اعتماد کند، آموزش ببیند، صبر داشته باشد و با فرمان‌برداری از راهنما مسیر درمان را طی کند، می‌تواند به رهایی و تعادل واقعی برسد.

امروز هزاران نفر که روزی مصرف‌کننده شیشه و مخدرهای جدید بوده‌اند، با همین روش به درمان رسیده‌اند و این بزرگ‌ترین دلیل است که ثابت می‌کند اعتیاد درمان‌پذیر است، به شرط آنکه راه درمان درست انتخاب شود.

نویسنده و تنظیم: مسافر مهدی