فرصت بازسازی جسم

موضوع مشارکت من «تخریب شیشه و متد DST» است. وقتی درباره تخریب شیشه صحبت می‌کنیم، فقط منظور آسیب‌های جسمی نیست. شیشه روی فکر، احساس، رفتار، روابط خانوادگی و حتی امید انسان هم تأثیر می‌گذارد. شاید در ابتدای مصرف احساس قدرت، انرژی یا اعتمادبه‌نفس ایجاد کند، اما این احساس واقعی نیست و بعد از مدتی جای خودش را به اضطراب، بی‌خوابی، عصبانیت، بدبینی و آشفتگی می‌دهد. قبل از آشنایی با کنگره‌۶۰، تصور من این بود که اگر کسی مصرف را قطع کند، دیگر درمان شده است؛ اما با آموزش‌های کنگره فهمیدم که درمان با ترک فرق دارد. اگر جسم فرصت بازسازی نداشته باشد و جهان‌بینی تغییر نکند، ممکن است فرد دوباره به سمت مصرف برگردد. متد DST دقیقاً به همین دلیل ارزشمند است؛ چون به جسم زمان می‌دهد تا به تعادل برسد و در کنار آن، آموزش و تغییر نگرش هم اتفاق می‌افتد.

چیزی که من در این مسیر یاد گرفتم، صبر بود. اوایل دوست داشتم همه چیز خیلی زود درست شود، اما کم‌کم فهمیدم همان‌طور که تخریب‌ها در یک روز به وجود نیامده‌اند، درمان هم یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد. هر جلسه، هر آموزش و هر قدمی که در مسیر درمان برداشته می‌شود، بخشی از این بازسازی است. از تجربه‌ای که در کنگره دیدم، متوجه شدم وقتی درمان با روش درست انجام می‌شود، تغییرات کم‌کم خودش را نشان می‌دهد. آرامش بیشتر می‌شود، روابط خانوادگی بهتر می‌شود، امید به زندگی برمی‌گردد و فرد یاد می‌گیرد دوباره مسئولیت زندگی‌اش را بپذیرد. این تغییرات شاید در ابتدا کوچک به نظر برسند، اما وقتی ادامه پیدا می‌کنند، نتیجه بسیار بزرگی می‌سازند.

برای خود من هم این آموزش‌ها فقط درباره اعتیاد نبود. یاد گرفتم کمتر قضاوت کنم، بیشتر گوش بدهم، صبورتر باشم و به جای این‌که بخواهم همه چیز را کنترل کنم، به قوانین درمان اعتماد کنم. این نگاه فقط در مسیر کنگره به من کمک نکرد، بلکه در زندگی شخصی و روابطم هم تأثیر مثبتی گذاشت. به نظر من، مهم‌ترین پیام متد DST این است که هیچ‌کس برای درمان دیر نکرده است. اگر فرد با خواست خودش، همراه با آموزش، نظم و صبر در مسیر حرکت کند، می‌تواند به تعادل برسد و زندگی سالم و آرامی را دوباره تجربه کند.

نویسنده: همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر نازنین (لژیون یازدهم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر نازنین (لژیون یازدهم)
ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر مهدیه
همسفران نمایندگی رودهن