قضاوت، آفت دانایی و آرامش

امروز پنجشنبه ١۴٠۵/٠۴/١٨ جلسه دوم از دوره ششم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی مسافران و همسفران کنگره ۶٠ زاهدان با دستور جلسه "قضاوت و جهالت" به استادی راهنمای محترم مسافر محمدعارف، نگهبانی موقت مسافر منصور و دبیری مسافر حمیدرضا ساعت ١٧ آغاز بکار کرد.

خلاصه سخنان استاد :
خدا را شاکرم که امروز این توفیق را داشتم تا در جلسه حضور پیدا کنم و آموزش بگیرم. همچنین از ایجنت محترم و همه خدمتگزاران عزیز صمیمانه تشکر می‌کنم.
در مورد دستور جلسه امروز باید بگویم که ما در کنگره با دو مثلث مهم روبه‌رو هستیم. اصولاً هر چیزی که در زندگی معنا پیدا می‌کند، ضد آن هم وجود دارد؛ مانند نور و تاریکی. دانایی نیز از این قاعده مستثنا نیست. دانایی زمانی معنا پیدا می‌کند که در مقابل آن نادانی و جهالت قرار داشته باشد؛ همان‌طور که انسانی دانا می‌تواند مسیر زندگی خود را بسازد و انسانی جاهل ممکن است زندگی خود را به نابودی بکشاند. در برابر مثلث دانایی، مثلث جهالت قرار دارد.
در مثلث جهالت، ترس، منیت و ناامیدی قرار می‌گیرند. ترس اگر از تعادل خارج شود، اجازه تجربه کردن را از انسان می‌گیرد و مانع حرکت او می‌شود. در طول تاریخ، امکاناتی که امروز در اختیار ما قرار دارد، برای بسیاری از انسان‌ها، حتی پادشاهان گذشته، قابل تصور نبوده است. برای مثال، پادشاهان چند صد سال پیش نه از آسایش و رفاهی که امروز ما داریم برخوردار بودند و نه از امکاناتی مانند آب، گاز، برق یا وسایل سرمایشی. پس از انقلاب صنعتی، جهان با سرعت زیادی تغییر کرد و انسان به امکانات گسترده‌تری دست یافت.
در گذشته، انسان برای بقا جنگ سختی داشت و حتی ادامه زندگی او نیز قطعیت نداشت. اما امروز، برای رسیدن به آرامش، تنها امکانات کافی نیست؛ بلکه ما باید الگوهای ذهنی خود را نیز تغییر دهیم. یکی از اضلاع مثلث جهالت، منیت است؛ حالتی که انسان را از آموزش‌پذیری دور می‌کند. ضلع دیگر، ناامیدی است که باعث می‌شود انسان نتواند درست تفکر کند و راه‌حل مناسب را ببیند.
بخش مهم دیگری از دستور جلسه امروز، موضوع قضاوت است. انسان‌ها معمولاً بر اساس اطلاعات، برداشت‌ها و ذهنیات خود قضاوت می‌کنند، در حالی که زندگی هیچ‌گاه قطعیت کامل ندارد. ممکن است حتی به یک قاضی اطلاعات نادرست داده شود و او نیز بر همان اساس، حکمی اشتباه صادر کند. بسیاری از قضاوت‌های ما نیز بر پایه برداشت‌های ذهنی و ناقص شکل می‌گیرد و همین مسئله می‌تواند آثار منفی زیادی بر ما بگذارد.
قضاوت نادرست، اضطراب را افزایش می‌دهد، ذهن را دچار سوگیری می‌کند، باعث می‌شود مسائل را جهت‌دار ببینیم و برداشت‌های اشتباه‌تری داشته باشیم. حتی ممکن است انسان با اولین نشانه، قضاوت اشتباه خود را تأیید کند و در همان مسیر باقی بماند. از طرف دیگر، قضاوت کردن باعث می‌شود روابط عمیق انسانی به روابطی سطحی و آسیب‌پذیر تبدیل شود.
به جای قضاوت کردن، بهتر است رفتار یک فرد را ارزیابی کنیم، نه اینکه درباره شخصیت یا درون او حکم صادر کنیم. در سفر اول هم یکی از حس‌هایی که ممکن است انسان با آن درگیر شود، قیاس و قضاوت است؛ و این دقیقاً از همان نیروهای منفی است که انسان را از مسیر درست دور می‌کند. ما در بسیاری از مسائل قطعیت نداریم و نباید خود را در جایگاه قاضی قرار دهیم؛ زیرا قاضی واقعی فقط خداوند است.

نگارش : مسافر مجتبی (لژیون چهارم راهنما آقای سعید)
عکس و ارسال : مسافر رامین (لژیون یکم راهنما آقای جواد)