زمانی که خداوند انسان را خلق کرد به او اختیار داد تا خودش سرنوشتش را تعیین کند

««قضاوت و جهالت»»

همسفر طاهره

(خداوند از صفات خودش به انسان تفویض نمود و به انسان علم و آگاهی داد تا راه فجور و تقوا را تشخیص دهد)

زمانی که خداوند انسان را خلق کرد به او اختیار داد تا خودش سرنوشتش را تعیین کند. خداوند از صفات خودش به انسان تفویض نمود و به انسان علم و آگاهی داد تا راه فجور و تقوا را تشخیص دهد. پس قدرت قضاوت هم به انسان داده شد که در مورد خودش قضاوت کند.
بنابراین قضاوت اگر در جای خودش باشد درست است یعنی  انسان در مورد اعمال و رفتار خودش قضاوت کند.
زمانی قضاوت مخرب است که در مورد دیگران انجام گیرد. دیگرانی که ما هیچ آگاهی در مورد پیشینه آن ها نداریم و مرتب برای آن ها حکم صادر می کنیم.
این نوع قضاوت نتیجه جهل و نا آگاهی انسان است.
در اثر جهالت، ما به دیگران ظن و گمان بد می بریم و وارد قضاوت می شویم و بعد از آن شروع به تجسس در امور دیگران می کنیم و در ادامه وارد مرحله غیبت کردن می شویم که در کلام الله بسیار زشت و ناپسند عنوان شده است.

همسفر سمانه

(نباید قضاوتی انجام دهم که هیچ آگاهی و دانش و اطلاعاتی در مورد آن ندارم)

قضاوت یعنی تحلیل رفتار و گفتار دیگران، یعنی حکم صادر کردن و جهالت به معنای ندانستن، این دستور جلسه که دو کلمه قضاوت و جهالت را کنار هم قرار می‌دهد به من پیام می دهد؛ نباید قضاوتی انجام دهم که هیچ آگاهی و دانش و اطلاعاتی در مورد آن ندارم، این قضاوت چیزی جز جهل و نادانی من نیست و مطمئنا اثری جز کینه و دشمنی برای طرف مقابل ندارد.
یک قاضی که در مقام قضاوت قرار می‌گیرد با استناد به مدارک و ادله ای که جمع آوری کرده حکم صادر می‌کند حالا چگونه من می‌توانم بدون هیچ مدرکی و فقط بر پایه جهل خودم حکم صادر کنم و آبروی فردی را ببرم .
یکی از مشکلات جامعه امروز همین قضاوت های نابجاست که خود را خدا می‌دانیم و به خود اجازه می دهیم در هر موردی قضاوت کنیم و اگر من در این قضاوت ها دلی را بشکنم و یا تهمتی به کسی بزنم دیر یا زود در همان مورد امتحان می شوم و این قضیه برای خود من هم اتفاق می افتد.
بعضی وقتها قضاوت به تنهایی اتفاق نمی افتد و همراه آن غیبت، تهمت، سوتفاهم و کینه و نفرت هم هست. در حقیقت قضاوت سر منشا بسیاری از گناهان کبیره محسوب می‌شود و من چقدر راحت بر اثر جهل خودم مرتکب چنین ضد ارزش‌هایی می شوم که ثمره ای جز تاریکی و تخریب برای من ندارد.
آقای مهندس در سی دی قضاوت و جهالت چقدر زیبا بیان می کنند که؛ قضاوت در فطرت ما برنامه‌ریزی شده است، مشکل از جایی آغاز می‌شود که در حیطه‌ای که به ما مربوط نیست وارد حوزه قضاوت می‌شویم و اینجاست که مبحث جهالت مطرح می‌شود.
پس قضاوت بر مبنای حس، ظن و گمان کار درستی نیست، من باید با آموزش گرفتن و کاربردی کردن آن در مسیر درست و صراط مستقیم حرکت کنم و در واقع دوربینم را روی زندگی و رفتار خودم زوم کنم و کمتر مرتکب اعمالی بر پایه جهل و نادانی شوم تا آرامش بیشتری در زندگی داشته باشم.

همسفر فاطمه

(بهتر است به جای اینکه درباره دیگران نظر بدهم، بیشتر حواسم به رفتار و فکر خودم باشد.)

دستور جلسه برای من خیلی جالب بود، چون باعث شد بیشتر به رفتارهای خودم فکر کنم. من هم گاهی پیش آمده که بدون شناخت کافی درباره یک نفر قضاوت کنم، اما بعد فهمیدم که قضاوتم درست نبوده است.

به نظر من، جهالت فقط این نیست که چیزی را ندانیم. گاهی ما فکر می‌کنیم همه چیز را می‌دانیم، اما چون از شرایط طرف مقابل خبر نداریم، زود قضاوت می‌کنیم.
کنگره به من یاد داده که هر کسی داستان زندگی خودش را دارد و من از همه اتفاق‌هایی که برای او افتاده خبر ندارم. پس بهتر است به جای اینکه درباره دیگران نظر بدهم، بیشتر حواسم به رفتار و فکر خودم باشد.

وقتی کمتر قضاوت می‌کنم، آرامش بیشتری دارم و رابطه‌ام با دیگران هم بهتر می‌شود. فهمیدم که اگر به جای قضاوت، سعی کنم دیگران را درک کنم، هم خودم حال بهتری دارم و هم باعث ناراحتی کسی نمی‌شوم.
هنوز هم ممکن است گاهی قضاوت به ذهنم بیاید، اما سعی می‌کنم سریع تصمیم نگیرم و اول بیشتر فکر کنم. این کار کمک می‌کند اشتباهاتم کمتر شود.
از آموزش‌های کنگره خیلی چیزها یاد گرفتم و امیدوارم بتوانم هر روز کمتر قضاوت کنم و بیشتر روی خودم کار کنم.

همسفر زینب

(ریشه بیشتر قضاوت‌هایم از ترس بود؛ ترس از دست دادن جایگاه، توجه یا حتی تأیید دیگران)

دستور جلسه قضاوت و جهالت برای من یادآور بخشی از گذشته خودم است. من هم زمانی خیلی راحت دیگران را قضاوت می‌کردم، اما امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم ریشه بیشتر قضاوت‌هایم از ترس بود؛ ترس از دست دادن جایگاه، توجه یا حتی تأیید دیگران. برای اینکه خودم بهتر دیده شوم، ناخودآگاه از دیگران ایراد می‌گرفتم و قضاوتشان می‌کردم، در حالی که اصلاً متوجه نبودم مشکل از نگاه خودم است، نه از دیگران.

با ورود به حلقه سبز کنگره ۶۰، کم‌کم فهمیدم که از نگاه کنگره، قضاوت از جهل است. این جمله برای من خیلی تکان‌دهنده بود. چون فهمیدم وقتی از تمام شرایط و سختی‌های زندگی یک انسان خبر ندارم، چطور می‌توانم درباره او نظر بدهم؟

کنگره به من یاد داد که به جای قضاوت دیگران، روی خودم کار کنم و آگاهی و جهان‌بینی‌ام را بالا ببرم. امروز هر وقت ذهنم به سمت قضاوت می‌رود، از خودم می‌پرسم: «آیا من همه حقیقت را می‌دانم؟ یا هنوز چیزی هست که باید یاد بگیرم؟»

امروز باور دارم هرچه آگاهی انسان بیشتر شود، قضاوتش کمتر می‌شود. دیگر لازم نیست با کوچک کردن دیگران، خودمان را بزرگ نشان بدهیم. تنها کسی که مسئول تغییرش هستیم، خودمان هستیم و این یکی از زیباترین آموزش‌هایی است که در کنگره یاد گرفته‌ام.

رابط خبری: راهنما همسفر طاهره  (لژیون یکم)

ویراستاری و ارسال خبر: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر طاهره ( لژیون یکم) نگهبان سایت

همسفران نمایندگی تربت حیدریه