جهالت و تاریکی را پشت در بسته رها کنیم

رهجویان لژیون پنجم در ارتباط با دستور جلسه نوشتند:

همسفر مریم

قضاوت به معنی حکم‌کردن است و جهالت یعنی عدم آگاهی و ندانستن. قضاوت زمانی اتفاق می‌افتد که من در مورد آن موضوع یا شخص آگاهی کامل نداشته باشم و فقط از روی ظاهر قضاوت کنم. قضاوت در مورد دیگران اشتباه است. به‌قولی می‌گویند: اگر می‌خواهی کسی را قضاوت کنی، با کفش او راه برو؛ یعنی اول خودت را جای آن شخص بگذار، بعد قضاوت کن.

ما در جهان‌بینی می‌بینیم سه ضلع مثلث جهالت، ترس، منیت و جهالت است که در قضاوت ما تأثیر دارد. ما می‌دانیم قضاوت از نظر عقلی کار اشتباهی است ولی باز هم آن را انجام می‌دهیم؛ زیرا به دانایی و آگاهی نرسیده‌ایم. راه دیگران آرامش را از ما می‌گیرد.

امیدوارم که همگی بتوانیم به آن دانایی برسیم، جهالت و تاریکی را پشت در بسته رها کنیم و نور روشنایی و دانایی را جایگزین کنیم.

همسفر اعظم

گاهی ما آدم‌ها بدون این‌که از شرایط یا حال یک نفر خبر داشته باشیم، خیلی راحت قضاوتش می‌کنیم؛ اما بعد از مدتی می‌فهمیم اگر جای او بودیم، شاید همان رفتار را انجام می‌دادیم.

به نظرم قضاوت بیشتر از اینکه به دیگران آسیب بزند، آرامش خودمان را از بین می‌برد. در کنگره۶۰ یاد گرفتم ریشه خیلی از قضاوت‌ها جهالت و ناآگاهی است. هرچقدر آموزش ببینیم و آگاه‌تر شویم، کمتر دیگران را مورد قضاوت قرار می‌دهیم و بیشتر سعی می‌کنیم خودمان را تغییر بدهیم.

وقتی به‌جای قضاوت، درک و احترام را انتخاب کنیم، حال خودمان و حال اطرافیانمان بهتر می‌شود.

مشارکت کنندگان: همسفر مریم، همسفر اعظم، رهجویان راهنما همسفر آرشیدا (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر آرشیدا (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سودابه (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی غزالی مشهد