نگاه به خویشتن

قضاوت یعنی تحلیل رفتار و گفتار دیگران، طبقه‌بندی رفتارهای خوب یا بد آن‌ها یا بر اساس افکار، احساسات و شواهد، درباره کسی یا چیزی نظر بدهیم؛ البته اغلب این نظرها در همان دقایق اول، وقتی کسی یا چیزی را می‌بینیم شکل می‌گیرد. مثلاً فردی را می‌بینیم که باادب است و با خود می‌گوییم: چه فرد باادبی یا چه کلام زیبایی، از این قبیل قضاوت‌ها.

اینجا سؤالی در ذهن پدیدار می‌شود که اصلاً چرا قضاوت می‌کنیم؟ قضاوت یکی از کارهای طبیعی انسان است؛ اما در بیشتر اوقات، قضاوت‌هایمان غلط و اشتباه است و این نوع قضاوت ریشه در جهالت دارد. جهالت به معنای ندانستن و نادیده گرفتن است و ریشه آن در عدم آگاهی و پایین بودن سطح دانایی می‌باشد.‌

همیشه فکر می‌کردم من انسان دانایی هستم که توانسته‌ام با یک فرد معتاد زندگی کنم؛ اما زمانی که به کنگره آمدم، فهمیدم تمام افکار من ریشه در جهالت دارد.‌ قبل از کنگره فکر می‌کردم فقط قاضی می‌تواند قضاوت کند، آن هم در دادگاه؛ اما بعد از گوش کردن به سی‌دی قضاوت و جهالت فهمیدم که تمام افکار، اندیشه‌ها و حتی رفتارهای ما می‌تواند نوعی قضاوت درباره دیگران باشد. آنجا بود که فهمیدم؛ باید دوربین را به سمت خودم بگیرم و درباره کارهای خودم نظر داشته باشم؛ حتی من نمی‌توانم درباره مسافرم قضاوتی داشته باشم.

قضاوت‌ها و تجسس‌های بیجای ما می‌تواند شخص را به نابودی بکشاند، پس؛ باید در رفتار و گفتارمان دقت داشته باشیم تا بتوانیم زندگی خوبی داشته باشیم. ان‌شاءالله که بتوانم با بالا بردن سطح آگاهی و دانایی، از زندگی خوبی برخوردار باشم. در پایان بگویم که قضاوت فقط مختص به قدرت مطلق است؛ زیرا آفریدگار یکتا از سر درون ما آگاه است. امیدوارم چراغ کنگره همیشه روشن باشد تا افرادی که خواهان درمان از بند اعتیاد هستند، از ظلمت و تاریکی به روشنایی راه پیدا کنند.

نویسنده و رابط خبری: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر ریحانه (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون اول) دبیر سایت
همسفران نمایندگی شمس