مهربانی، زیباتر از قضاوت است

قضاوت یکی از ویژگی‌هایی است که اگر بدون آگاهی و شناخت انجام شود، انسان را در مسیر جهالت قرار می‌دهد. در کنگره۶۰ می‌آموزیم که برای شناخت هر موضوعی باید ابتدا به علم، تجربه و تفکر صحیح مجهز شویم و سپس در مورد آن اظهارنظر کنیم. بسیاری از قضاوت‌های ما بر پایه شنیده‌ها، احساسات و برداشت‌های شخصی است نه بر اساس حقیقت، همین موضوع باعث می‌شود روابط ما با دیگران دچار آسیب شود.

جهالت فقط ندانستن نیست؛ بلکه نخواستن دانستن، نیز نوعی جهالت است. زمانی که بدون تحقیق درباره افراد یا مسائل قضاوت می‌کنیم، در حقیقت از روی جهالت عمل کرده‌ایم. در کنگره می‌آموزیم که هر انسانی، شرایط گذشته و سفر مخصوص به خود را دارد و ما از درون انسان‌ها بی‌خبریم؛ بنابراین حق نداریم تنها با دیدن ظاهر یا شنیدن حرف دیگران درباره آن‌ها حکم صادر کنیم. قضاوت نادرست باعث ایجاد کینه، سوءتفاهم و فاصله بین انسان‌ها می‌شود و آرامش را از ما می‌گیرد.

هرگاه به جای قضاوت، به دنبال شناخت باشیم، مسیر رشد و آموزش برای ما هموارتر می‌شود. استاد امین همواره بر این موضوع تأکید دارند که انسان ابتدا خودش را اصلاح کند و کمتر به دنبال بررسی و قضاوت دیگران باشد؛ اگر هر روز عملکرد خودمان را مورد ارزیابی قرار دهیم، فرصت بسیار کمتری برای قضاوت دیگران خواهیم داشت. جهالت باعث می‌شود تصور کنیم همیشه حق با ماست؛ اما دانایی به ما می‌آموزد که ممکن است برداشت ما کامل نباشد. در مسیر درمان اعتیاد نیز، اگر خانواده یا مسافر بدون شناخت قضاوت کنند، روند درمان با مشکل مواجه می‌شود. گاهی یک جمله یا یک رفتار را اشتباه برداشت می‌کنیم و بر همان اساس قضاوت می‌کنیم؛ در حالی‌که حقیقت چیز دیگری است.

در کنگره آموزش می‌بینیم که صبر، تحمل و کسب آگاهی، جایگزین قضاوت‌های عجولانه شود. انسان دانا قبل از صحبت کردن فکر می‌کند و قبل از قضاوت، حقیقت را جستجو می‌کند. هرچه دانایی انسان بیش‌تر شود، قضاوت‌های او کمتر و منصفانه‌تر خواهد شد. بخش مهمی از جهالت، قضاوت کردن بر اساس ظاهر افراد است. ممکن است انسانی ظاهر ساده‌ای داشته باشد؛ اما از نظر اخلاق و معرفت بسیار ارزشمند باشد. همچنین ممکن است فردی ظاهر مناسبی داشته باشد؛ اما رفتار و عملکرد او خلاف آن باشد؛ پس ظاهر، معیار مناسبی برای شناخت انسان‌ها نیست.

در کنگره معیار اصلی عملکرد و حرکت انسان در مسیر درست است. اگر اشتباه دیگران را دیدیم، بهتر است به‌جای سرزنش، از آن برای اصلاح خودمان درس بگیریم. قضاوت عجولانه، انرژی منفی تولید می‌کند و ذهن انسان را از آرامش دور می‌سازد. هر اندازه از وادی‌های کنگره و جهان‌بینی بیش‌تر بیاموزیم، از جهالت فاصله می‌گیریم. شناخت، ضد جهالت است و آموزش، راه رسیدن به شناخت، انسان دانا همیشه احتمال خطا برای خودش قائل است که این نگاه باعث فروتنی و رشد او می‌شود.

قضاوت کردن مسئولیت سنگینی است و نباید بدون دلیل و آگاهی انجام شود. بهتر است به‌جای قضاوت، شنونده خوبی باشیم. به‌جای پیش‌داوری، سؤال بپرسیم و حقیقت را بررسی کنیم و به‌جای سرزنش، راه‌حل ارائه دهیم. این روش همان حرکت از تاریکی به روشنایی است. کنگره به ما می‌آموزد که تغییر از خودمان آغاز می‌شود و اگر خودمان را اصلاح کنیم، نگاه ما به دیگران نیز اصلاح خواهد شد. در پایان به این نتیجه می‌رسم که قضاوت بیجا، ریشه در جهالت دارد و راه رهایی از آن، آموزش، تفکر، تجربه و حرکت در مسیر دانایی است. امیدوارم بتوانم قبل از قضاوت دیگران، ابتدا خودم را مورد بررسی قرار دهم و با افزایش دانایی، از جهالت فاصله بگیرم.

نویسنده: همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بیرجند