جلسه دوازدهم از دوره سیویکم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی عطار نیشابوری به استادی همسفر معصومه، نگهبانی همسفر راضیه و دبیری همسفر ملیحه با دستور جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۱ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم
از ایجنت همسفر فاطمه و راهنمای خودم همسفر صفیه تشکر میکنم که فرصت و اجازه خدمت و آموزش را در اختیار من قرار دادند. دستور جلسه امروز وادی چهارم و تأثیر آن روی من است. وادی چهارم میگوید: در مسائل حیاتی مسئولیت دادن به خداوند؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن است. قبل از آشنایی با کنگره۶۰ برداشت من از توکل با چیزی که امروز فهمیدهام تفاوت زیادی داشت. تصور میکردم اگر از خداوند چیزی بخواهم و صبر کنم، خودش همه چیز را درست میکند. برای خیلی از خواستهها و مشکلات زندگیام فقط دعا میکردم و منتظر نتیجه میماندم، بدون اینکه سهم خودم را در آن مسئله ببینم.
سالها دوست داشتم یک شغل دولتی داشته باشم. همیشه با خودم فکر میکردم که چه کسی را پیدا کنم یا به چه کسی بگویم تا برای من کاری انجام دهد؛ حتی گاهی فقط میگفتم: خدایا خودت درست کن؛ اما در واقع خودم هیچ قدمی برنمیداشتم و پیگیری لازم را انجام نمیدادم. همچنین علاقه زیادی به ادامه تحصیل داشتم و همیشه آرزو میکردم که دانشگاه بروم؛ اما این خواسته هم فقط در حد حرف و آرزو باقی مانده بود و برای رسیدن به آن تلاش جدی نمیکردم. از طرف دیگر برای مشکلات زندگی هم خیلی غصه میخوردم. گاهی برای مسائل کوچک، ساعتها ناراحت میشدم، گریه میکردم و ذهنم درگیر میشد. فکر میکردم صبر کردن یعنی فقط تحمل کردن و منتظر ماندن تا خداوند مشکل را برطرف کند؛ در حالی که نه راهحلی پیدا میکردم و نه اقدامی برای حل مشکل انجام میدادم.
با آموزشهای کنگره و آشنایی با وادی چهارم متوجه شدم که خداوند راه را نشان میدهد؛ اما حرکت کردن بر عهده خود من است. من فکر میکردم توکل یعنی منتظر ماندن؛ اما امروز متوجه شدم توکل یعنی حرکت کردن؛ یعنی من وظیفه خودم را انجام بدهم و نتیجه را به خداوند بسپارم؛ اگر قرار باشد خداوند همه کارها را انجام دهد؛ پس اختیار و قدرت تفکری که به انسان داده شده برای چیست؟ این وادی به من آموخت که دعا کردن و توکل داشتن بسیار ارزشمند است؛ اما در کنار آن باید تلاش و عمل هم باشد. اگر خواستهای دارم؛ باید برای رسیدن به آن قدم بردارم و اگر مشکلی دارم؛ باید برای حل آن اقدام کنم. امروز به لطف خداوند و با تلاش و پیگیری خودم، در یک شغل دولتی مشغول به کار شدهام و هم برای ادامه تحصیل در دانشگاه اقدام کردهام. این اتفاق برای من یک تجربه بسیار ارزشمند بود؛ چون فهمیدم زمانی که در مسیر درست حرکت میکنم، خداوند نیز راه را برای من هموارتر میکند.
این آموزش را در خدمتهای کنگره۶۰ نیز تجربه کردم. زمانی که برای اولین بار خدمت رابط خبری را پذیرفتم، با توجه به مشغلههای کاری و مسئولیتهای زندگی تصور میکردم شاید نتوانم از عهده آن برایم؛ اما با توکل به خداوند و پذیرفتن مسئولیت، قدم اول را برداشتم؛ پس از آن توفیق خدمت در جایگاه دبیر سایت و اکنون نگهبان سایت را پیدا کردم. این تجربه به من آموخت که توکل به معنای منتظر ماندن نیست؛ بلکه به این معنا است که با ایمان و اعتماد به خداوند حرکت کنم و مسئولیت خود را بپذیرم؛ اگر فقط دعا میکردم و منتظر میماندم، هیچ کدام از این خدمتها نصیب من نمیشد. امروز میبینم زمانی که انسان قدم در راه میگذارد و تلاش میکند، خداوند نیز مسیر را برای او هموارتر میسازد و توان انجام مسئولیتها را به او میبخشد.
گاهی برای مشکلات آنقدر غصه میخوردم که انرژی من صرف ناراحتی میشد نه حل مسئله، اما امروز یاد گرفتهام به جای اینکه فقط نگران باشم، ببینم چه کاری از دست من برمیآید. شاید مشکل فوراً حل نشود؛ اما حداقل در مسیر حل آن قرار میگیرم و کمتر خودم را با نگرانی و غصه آزار میدهم. وادی چهارم به من آموخت که خداوند راه را نشان میدهد؛ اما قدم برداشتن با من است. این وادی باعث شد از حالت انتظار و سکون خارج شوم و مسئولیت بیشتری در قبال زندگی، خواستهها و مشکلاتم بپذیرم. از خداوند سپاسگزارم که از طریق آموزشهای کنگره۶۰ این آگاهی را به من بخشید تا مسئولیت زندگی خود را بپذیرم و برای بهتر شدن آن تلاش کنم.
خدایا چنان کن سرانجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار

مرزبانان کشیک: مسافر ابراهیم و همسفر فهیمه
تایپیست: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون ششم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی عطار نیشابوری
- تعداد بازدید از این مطلب :
491