از ما حرکت، از خداوند برکت

همسفران از لژیون چهارم درباره دستورجلسه «وادی چهارم و تأثیر آن روی من: در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.» گفتند:

همسفر سارینا:

زمانی که وادی چهارم را خواندم، بیش از هر چیز این جمله برایم سوال برانگیز بود که چرا «مسئولیت دادن به خداوند؛ یعنی سلب مسئولیت از خود»؟ همیشه تصور می‌کردم توکل؛ یعنی همه چیز را به خداوند بسپاریم؛ اما با مطالعه وادی و دریافت آموزش‌ها متوجه شدم که توکل با کنار کشیدن و بی‌عملی تفاوت دارد. در وادی گفته می‌شود که انسان مسئول زندگی خویش است و نباید همه امور را به خداوند واگذار کند و منتظر بماند تا مشکلاتش خودبه‌خود حل شوند.

خداوند راه را نشان می‌دهد؛ اما حرکت و انتخاب بر عهده خود انسان است. اگر فرد هیچ قدمی برندارد و فقط در انتظار تغییر باشد در واقع مسئولیت زندگی خود را نپذیرفته است. این روزها که شرایط کمی با گذشته متفاوت شده و روال بسیاری از کارها مانند همیشه نیست، بیشتر متوجه شدم که چقدر آسان ممکن است انسان ادامه مسیر را به زمان یا شرایط موکول کند. برای من نیز پیش آمد که به دلیل شرایط فعلی نتوانستم در باشگاه حضور داشته باشم.

در ابتدا این احساس در من به وجود آمد که گویی از فضای قبلی فاصله گرفته‌ام و لازم است همه چیز به حالت گذشته بازگردد تا بتوانم مانند قبل ادامه دهم. اما به‌تدریج متوجه شدم که اگر حرکت و پیشرفت من فقط به شرایط وابسته باشد، همیشه دلیلی برای به تعویق انداختن وجود خواهد داشت. یکی از مهم‌ترین آموزش‌های وادی چهارم این است که مسئولیت حال خوب و ادامه مسیر تنها به شرایط بیرونی مربوط نمی‌شود. درست است که همه چیز همیشه در اختیار ما نیست؛ اما نوع برخورد ما با اتفاقات تا حد زیادی به خودمان بستگی دارد.

شاید نتوانم شرایط بیرونی را تغییر دهم؛ اما می‌توانم مسئول افکار، رفتار و مسیر زندگی خود باشم و انتخاب کنم که صرفاً منتظر نمانم و هر آنچه در توان دارم انجام دهم. در بخشی از وادی آمده است که دست‌های آسمانی تنها القای افکار را انجام می‌دهند و ادامه مسیر و انجام عمل بر عهده خود انسان است. این جمله باعث شد بیشتر به این موضوع توجه کنم که اگر از خداوند کمک می‌خواهم، باید خودم نیز در همان جهت حرکت کنم و سهم خود را به انجام برسانم.

این موضوع فقط به مسائل بزرگ زندگی محدود نمی‌شود؛ حتی در موضوعات ساده و روزمره نیز همین قانون برقرار است. اگر حال خوبی ندارم یا احساس می‌کنم از تعادل گذشته فاصله گرفته‌ام، نمی‌توانم فقط منتظر بهتر شدن شرایط باشم و هیچ اقدامی انجام ندهم. همچنین این وادی باعث شد بیشتر به مسئولیت خودم در مسیر آموزش و رشد فکر کنم. اگر تغییر، آرامش و حال بهتر می‌خواهم، لازم است سهم خود را انجام دهم و انتظار نداشته باشم بدون حرکت و تلاش، نتیجه‌ای حاصل شود.

درک این موضوع باعث شد نگاه متفاوت‌تری به مفهوم توکل پیدا کنم؛ اینکه انسان ابتدا وظیفه و تلاش خود را انجام دهد و سپس با آرامش نتیجه را به خداوند بسپارد، نه اینکه مسئولیت را واگذار کند و منتظر بماند. در پایان به این نتیجه رسیدم که شرایط زندگی همیشه مطابق خواسته ما پیش نمی‌رود، اما نوع برخورد ما با شرایط، انتخاب خودمان است و هرچه مسئولیت بیشتری بپذیریم، آرامش بیشتری نیز تجربه خواهیم کرد. از ما حرکت، از خداوند برکت.

همسفر منیر:

در وادی چهارم می‌آموزم که در مسائل مهم و حیاتی زندگی، مسئولیت خود را بشناسم و به آن عمل کنم. مسئولیت‌هایم را مشخص و مرزبندی کنم و با واگذار کردن کارها به خداوند از خود سلب مسئولیت نکنم. گاهی اوقات انسان فکر می‌کند از روی بزرگواری و سخاوت است که کارها را به خداوند می‌سپارد و خود هیچ حرکتی در جهت حل مسائل و مشکلاتش انجام نمی‌دهد و در گوشه‌ای می‌نشیند و از خداوند می‌خواهد که مسائل و مشکلاتش را حل کند و با خود می‌گوید: «خدایا تو بزرگی، دانایی و قدرت مطلق هستی، من همه چیز را به تو واگذار می‌کنم تا آن را حل کنی.»

این درست است که دست‌های آسمانی القای افکار را انجام می‌دهند و نیروی مافوق ما را حمایت و کمک می‌کند؛ اما بقیه کارها و مسئولیت‌ها بر عهده خود ماست. اینکه توقع داشته باشم خداوند مسائل و مشکلات مرا حل کند، کاملاً یک خواسته غیرمنطقی و غیرمعقول است. هنگامی که چنین انتظاری دارم، دلیل آن این است که خداوند را نشناخته‌ام و چه بسا که خود را هم نشناخته باشم. خداوند به من اختیار داده که راه راستین و یا راه فسق و فجور را انتخاب کنم، به همین دلیل مسئولیت اعمالی که انجام می‌دهم به عهده من است.

برای اینکه مرز بین مسئولیت خود و خداوند را بشناسم، ابتدا باید بر خودشناسی و معرفت خود کار کنم تا بتوانم نیروی مافوق را بشناسم؛ زیرا برای شناخت خدا باید از دروازه شناخت خویشتن عبور کنم و آن‌گاه می‌توانم خود را بشناسم و در ادامه بدون تردید قدرت مطلق یا همان نیروی مافوق را خواهم شناخت. در وادی چهارم در مورد صورپنهان که مهم‌ترین آن نفس است و مراتب نفس صحبت می‌شود. برای من جالب بود که انسان در برخی صفات در مرتبه نفس اماره و در برخی دیگر در مرتبه نفس لوامه یا مطمئنه است.

زمانی به مرتبه نفس مطمئنه در تمام صفات نزدیک می‌شویم و یا می‌توانیم اجرا کنیم که تزکیه و پالایش را انجام دهم و در مسیر ارزش‌ها حرکت نموده و عمل سالم انجام دهم. آن‌گاه در این مرحله مسئولیت حیات خود را هم می‌پذیریم و سعی و کوشش لازم را برای رسیدن به اهداف خود انجام می‌دهیم و مطمئن هستیم که خداوند نیز مرا یاری و هدایت می‌کند. با توجه به شرایط پیش آمده که تمرینات تیراندازی با کمان تعطیل شده، از وادی چهارم آموختم که در شرایط فعلی کار و مسئولیت خود را، که همان تمرین بدن‌سازی و سایر تمرین‌های مربوط به تیراندازی با کمان است، می‌توانم با برنامه‌ریزی انجام دهم و تمرینات را به زمان دیگری موکول نکنم و هر چقدر مسئولیت‌پذیری بیشتری داشته باشم، آرامش بیشتری خواهم داشت.

همسفر سارا:

در مسائل حیاتی است که جایگاه و مسئولیت خودمان و خداوند تا حد امکان، در دنیای مادی مشخص می‌‌شود. این وادی بعد از مشخص شدن مرزها و مفاهیم مربوط به تفکر، نقشی بسیار مهم در روند باور و تلاشمان ایفا می‌کند. در کنگره۶۰ بود که متوجه شدم که دست‌های آسمانی فقط القای افکار را انجام می‌دهند و بقیه کارها بر عهده خود من است. پس به این باور رسیدم که تنها خواست و تلاش من است که می‌تواند مسیر زندگی را مطابق با آنچه باور داشتم، رقم زند.

پذیرش مسئولیت در کلیه مسائل، تنها راهی است که مرا به سمت حل مشکلات هدایت می‌کند، نه پاک کردن صورت‌مسئله. در این نقطه، دیگر اجازه نمی‌دهم افکار مخرب و منفی بر ذهنم حاکم شوند و مرا از بررسی صحیح مسائل بازدارند. تلاش می‌کنم در سکوت ذهنی و به دور از آشفتگی افکار، با هر آنچه در توان دارم، بهترین تصمیم را اتخاذ کنم. هر تصمیم درست، حاصل وادی تفکری است که خواست تجربه دارد و اعتمادبه‌نفسی را در خود شکل می‌دهد که شهامت و جسارت حل مسائل را در خودش به مرور زمان ایجاد کرده، به نحوی که در حال حاضر می‌تواند با اعتماد به خود و گاهی با اخذ مشورت از فرد مورد اطمینانش بهترین تصمیم را بگیرد.

شناخت و باور خود، در ادامه راهی است برای تشخیص خواست‌های معقول و نامعقول. نفسی که دیگر مسیر آموزشی را از سر گذرانده و به مرحله اجرایی رسیده است. دیگر می‌تواند اوامر نفس اماره را از نفس لوامه تشخیص دهد و در نهایت خود پاسخگوی عملکرد و باور ذهنی خویش است. می‌خواهد و می‌تواند را به کار می‌گیرد و برای تحقق آن تلاش می‌کند و بر این باور است که در پس هر تلاشی، دستی حمایتگر، القاگر و تثبیت‌کننده راه درست زندگی است. به امید باور و عملکردی درست به جهت دریافت دانش بی‌نظیر کنگره۶۰، در بزنگاه‌های زندگی.

ویرایش و ارسال: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم) نگهبان سایت 
گروه همسفران خانم تیروکمان