از تاریکیِ افکار تا انوارِ الهی

همسفر زهرا:
دلنوشته من از کتاب ۶۰ درجه زیر صفر این است که این کتاب در وهله اول صورت‌مسئله اعتیاد را مطرح کرده است، کاری که تاکنون هیچ محقق، پزشک و مشاوری نتوانسته مطرح کند و شاید توجه اندکی به آن شده است، این کتاب نشانه کامل عشق است، عشق به خالق، عشق به مخلوق، عشق به هستی و عشق به راهی که در آن قرارگرفته‌ایم، کافی است ضمیر خود را از حجاب بین ما و دانسته‌های این کتاب باارزش پاک‌کنیم و به سبب دریافت‌های خود شاکر باشیم و برای استفاده دیگر انسان‌ها از این سرچشمه تلاش کنیم.

آنچه ما در این کتاب می‌خوانیم یا بهتر بگویم می‌آموزیم، بی‌جهت نیست؛ به عبارتی ما برای آموختن انتخاب‌شده‌ایم و هر فردی نمی‌تواند به بار معنایی عظیم این کتاب پی‌ ببرد. اکنون باید بدانیم، آموختن این مطالب بار مسئولیت ما را هزار برابر می‌کند و در این راه باید زرهی از جنس معرفت، صلابت و محبت داشته باشیم و با توشه‌ای که از این نوشتار‌های عظیم برمی‌گیریم بامعرفت و شناخت آن را به روشی ساده و قابل‌لمس برای درراه ماندگان بیان کنیم.

کسی که می‌خواهد از اعتیاد بیرون بیاید باید از یخبندان عبور کند؛ اما باید ذره‌ذره خارج شود و برای این خروج نیازمند یک‌راه است و تا قبل از کتاب ۶۰ درجه این راه وجود نداشته، اما بعد از کتاب این راه مشخص و جهت‌یابی و تابلو گذاری شد. چون باید مسیر را دانست. در یخبندان نمی‌توان سریع حرکت کرد.

نویسنده: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون چهارم)
ویرایش: رابط خبری همسفر بهار رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم)
ارسال: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر سکینه (لژیون سوم) خدمتگزار سایت
همسفران نمایندگی الوند قزوین