تاریکی پایان راه نیست

روزی فکر می‌کردم نیکوتین تنها همدم لحظه‌های خستگی من است. دود، آرامش می‌آورد و خاموشی، پایان دردهاست؛ اما حقیقت چیز دیگری بود.‌ نیکوتین آرام‌آرام جانم را می‌گرفت و من در خوابی گران بودم و نمی‌فهمیدم. جسم من خسته بود و روحم فرسوده. هر روز اسیرتر می‌شدم و نام آن را (عادت) گذاشته بودم. روزی که با کنگره۶۰ آشنا شدم برای اولین بار قضاوت نشدم و انگشتی به سمتم نشانه نرفت.

همان لحظه فهمیدم درمان ممکن است. فهمیدم تاریکی پایان راه نیست؛ بلکه آغاز مسیری به سوی نور است. لژیون ویلیام‌وایت برای من فقط یک لژیون نبود؛ بلکه پنجره‌ای بود رو به امید، نوری در دل شب‌های ناامیدی من. آنجا بود که دوباره متولد شدم و آموختم که سقوط، پایان انسان نیست. سال‌ها با دود زندگی کردم و سال‌ها به خود دروغ گفتم که مصرف‌کننده نیستم؛ اما امروز با افتخار می‌گویم که به روش DST توانستم رها شوم.

این رهایی اتفاقی نبود. حاصل آموزش، صبر و عمل سالم بود. حاصل محبت و عشقی بی‌چشم‌داشت از آقای مهندس دژاکام بود. در لژیون ویلیام‌وایت یاد گرفتم که درمان؛ یعنی بازسازی انسان؛ یعنی ساختن دوباره جسم، روان و جهان‌بینی است. امروز دود فرمانده زندگی من نیست. امروز من انتخاب می‌کنم چگونه زندگی کنم. فهمیدم حال خوب خریدنی نیست، حال خوب نتیجه دانایی، عمل سالم و خدمت است. با تمام وجود قدردان این مسیر مقدس، خانواده کنگره۶۰ و آقای مهندس دژاکام هستم.

ویلیام‌وایت برای من مفهوم بسیار عمیقی دارد؛ زیرا سال‌ها تصور می‌کردم قلیان و سیگار اعتیادآور نیستند و من مصرف‌کننده محسوب نمی‌شوم؛ اما در آموزش‌ها متوجه شدم که نیکوتین ماده‌ای مخرب و بسیار قدرتمند است که مستقیماً بر سیستم ایکس و ساختار بیوشیمیایی بدن اثر می‌گذارد. با علم کنگره۶۰ آموختم که فرد گرفتار نیکوتین نه‌تنها در جسم؛ بلکه در روان و جهان‌بینی خود نیز دچار تخریب می‌شود.

هنگامی که نیکوتین وارد خون می‌شود بر ناقل‌های عصبی، سیستم عصبی و سیستم ایکس اثر می‌گذارد. نیکوتین یک ماده اعتیادآور است و صرفاً یک عادت رفتاری نیست. تحریک گیرنده‌های نیکوتینی مغز باعث ترشح دوپامین می‌شود و فرد به‌صورت موقت احساس آرامش و تمرکز می‌کند؛ اما مصرف مداوم آن تعادل طبیعی نوروترانسمیترها را بر هم می‌زند و بدن توان تولید طبیعی مواد شبه‌افیونی را از دست می‌دهد.

به همین دلیل قطع ناگهانی سیگار معمولاً با بی‌قراری، اضطراب و بازگشت به مصرف همراه است؛ زیرا جسم فرصت بازسازی تدریجی را پیدا نمی‌کند. روش DST بر پایه بازسازی تدریجی جسم استوار است، نه صرفاً قطع مصرف. استفاده از آدامس نیکوتین‌دار یا نیکوتین‌جایگزین به‌عنوان داروی درمان، باعث می‌شود میزان نیکوتین به‌صورت کنترل‌شده از طریق جویدن و بزاق دهان جذب بدن شود و در طی ۱۱ ماه که سه ماه آن دوره سازگاری است، سیستم ایکس به‌تدریج و به‌صورت طبیعی راه‌اندازی و بازسازی شود.

روش DST روشی کاربردی و علمی است و بدون شناخت صحیح صورت مسئله امکان‌پذیر نیست. با شرکت در لژیون ویلیام‌وایت، پذیرش مصرف‌کننده بودن و دریافت آموزش‌های لازم از راهنما، مسیر درمان را به‌عنوان یک مسافر نیکوتین طی می‌کنیم. آقای مهندس دژاکام با نگاه علمی به ساختار نیکوتین و عملکرد آن در بدن به این نتیجه رسیدند که باید ماده‌ای جایگزین وجود داشته باشد که ضمن تأمین نیاز جسم، مواد سمی حاصل از دود سیگار را وارد بدن نکند.

به همین دلیل از آدامس نیکوتین‌دار به‌عنوان داروی درمان استفاده شده است تا فرد در طی ۱۱ ماه به رهایی برسد و همراه با بازسازی جسم به روانی سالم‌تر و جهان‌بینی درست‌تر دست یابد. امروز امید در قلبم زنده است. من دیگر قربانی نیکوتین نیستم. من یک مسافر رهاشده‌ام، مسافری که دوباره خودش را پیدا کرده است. هفته ویلیام‌وایت و خدمت را گرامی می‌دارم؛ زیرا خدمت، قلب تپنده کنگره۶۰ است. اگر خدمت نباشد، عشق جاری نمی‌شود و اگر عشق نباشد، رهایی معنا پیدا نمی‌کند.

من آموختم که حتی یک قدم کوچک در خدمت ارزشمند است؛ حتی یک جمله امیدبخش می‌تواند انسانی را نجات دهد. امروز خواسته قلبی من این است که پیام رهایی به تمام انسان‌های دربند برسد. آرزوی من این است که لژیون ویلیام‌وایت همیشه چراغ راه عاشقان رهایی باشد. در پایان، از صمیم قلب از راهنمای ویلیام‌وایت همسفر سوگل سپاسگزارم که دوباره به من آموخت چگونه نفس بکشم و آزاد، رها و بدون دود زندگی کنم.

نویسنده و رابط خبری: مسافر نیکوتین سمانه رهجوی راهنمای ویلیام‌وایت همسفر سوگل (نمایندگی صالحی)
ویرایش و ارسال: نگهبان سایت و راهنمای ویلیام‌وایت همسفر هایده (نمایندگی فردوسی مشهد)
همسفران ویلیام‌وایت کنگره۶۰