باید به نجواهای درون گوش دهیم

اولین جلسه از دوره ششم جلسات لژیون سردار همسفران نمایندگی رودکی، با استادی همسفر آیدا، نگهبانی همسفر نجمه و دبیری همسفر نگین با دستور جلسه «وادی سوم و تاثیر آن روی من» روز سه‌شنبه مورخ پنجم خرداد ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۴:۰۰ برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:

اول از همه خیلی خوشحالم که در شعبه رودکی هستم، از خانم نجمه ممنونم که این افتخار را نصیب بنده کردند بار دیگر در این شعبه حضور داشته باشم.
دستور جلسه وادی سوم است و می‌گوید باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. وادی‌ها زنجیره‌وار به هم وصل هستند، وادی‌ها، کتاب‌ها و سی‌دی‌ها آدرس ما را به خودمان می‌دهند.
چرا آدرس خودمان را به خودمان می‌دهند مگر ما گم شده بودیم؟ آقای مهندس در جواب می‌گویند: بله ما خودمان را گم کرده بودیم باید خود را دوباره بیابیم و این پیدا کردن مستلزم یک سری مصالح است که یکی از آن مصالح وادی‌ها هستند.
در وادی دوم گفته شد ما بیهوده نیستیم و هدف و رسالتی داریم باید در راستای آن حرکت کنیم و کسی در این مسیر غول چراغ جادوی ما نیست که به ما کمک کند و ما را از مشکلات نجات دهد فقط خودمان هستیم و مسئولیت را به خودمان می‌دهد؛ حتی در وادی بعدی می‌گوید: مسئولیت را نمی‌توانی گردن خداوند بیندازی.
حال خویشتن خویش تا چه حد می‌تواند به من کمک کند؟ باید به نجواهای درون گوش دهیم؛ بیشترین مکالمات ما در طول روز با نجواهای درونی است. در گلریزان برای من بیشترین نجوا صورت گرفت، روح می‌گفت ببخش و جن می‌گفت بخشیدن چه فایده‌ای دارد؟ با اینکه همه‌ی ما کنگره را خیلی دوست داریم؛ اما این نجوای درون به سراغ ما می‌آید.
این افکار‌ها در تمامی مسائل درون ما هست؛ ولی این افکارها خود به خود باعث نمی‌شود که من انسان بد یا خوبی باشم تا وقتی که از قوه به فعل تبدیل نشود، کسی را بابت فکر به قتل مجازات نمی‌کنند؛ اما زمانی که به فعل تبدیل شود صفت به آن فرد تعلق می‌گیرد.
در لژیون سردار بخشیدن به من کمک زیادی می‌کند، وقتی از چیزی که دوست داریم می‌گذریم باعث می‌شود بقیه هم در مقابل ما بخشنده باشند.
اگر انسانی می‌خواهد به مرحله استادی برسد باید مثل درخت خرما شود، درخت خرما پربارترین و تکامل یافته‌ترین درخت است و میوه‌ی آن باعث حیات انسان است.
برای رسیدن به این تکامل باید از یک سری خواسته‌های خود بگذریم، حتی خیلی بی‌محبتی و ناکامی‌ها و تنهایی‌ها را تجربه کنیم و بخشش باید حتما صورت بگیرد.
دکتر امین می‌گفتند: کسی که در حال طی کردن سفر است؛ اگر سفر او درست باشد زمانی که وعده‌ی دارو فرا می‌رسد مسافر داروی خود را با دنیا عوض نمی‌کند؛ چون در ازای دارویی که کم کرده مخدرهای بدنش را بدست می‌آورد؛ بنابراین خوردن دارو برایش لذت‌بخش است، بخشش هم باید به همین صورت باشد. نصف مواد یا یک سوم مواد را قطع کنیم تخریب به‌وجود می‌آورد؛ اما اگر کم کردن مواد جزئی هم باشد تغییری رخ نمی‌دهد.
در بخشندگی تعادل پیدا کردن بسیار مهم است؛ گاهی اوقات یکسری چیزها در مال ما هست که مال ما نیست و باید در خود دریچه‌ای قرار دهیم که مال دیگران از مال ما جدا شود و خودمان را با بخشش‌، چه مادی چه معنوی به دریچه‌ی بزرگی تبدیل می‌کنیم تا رحمت خداوند شامل حالمان باشد یا برخلاف آن شامل حالمان شود.

ویرایش، تنظیم و ارسال مطلب: همسفر مهدیه نگهبان سایت