خود کرده را تدبیر هست

وادی سوم می‌گوید: «باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند.» اکثر مشکلاتی که برای انسان پدید می‌آید، خود او در آن مشارکت دارد؛ به این معنا که مشکلات را برای خویش ایجاد می‌کند و سپس از دیگران یا خداوند، انتظار حل آن را دارد. همان‌گونه که مسئول تمام عملکرد زندگی خویش هستم، مسئولیت حل مشکلاتم نیز بر عهده خود من است و نباید به دیگران یا خداوند وابسته باشم. اگرچه توکل به خداوند، مشورت با دیگران یا دریافت کمک گاه‌به‌گاه امری پسندیده است، اما باید سطح توقعات خود را کاهش دهم و از پرسش «چرا من مشکلات بسیاری دارم؟» پرهیز نمایم.

در آغاز ورود به کنگره، هنگام دعا کردن، ده مشکل خود را برمی‌شمردم و خواستار حل آن‌ها بودم. آن مسائل به مرور زمان حل می‌شدند، اما بدون تفکر؛ زیرا همواره در پی آن بودم که تمامی مشکلاتم را هم‌زمان رفع کنم. اما اکنون که با تفکر دعا می‌کنم، دعای من این است که خداوند به من قدرت و توانایی لازم برای حل مشکلات را عطا فرماید تا بتوانم تک‌تک آن‌ها را برطرف سازم. به او توکل می‌کنم و از طرح این پرسش که «چرا فقط من چنین مسائلی دارم؟» خودداری می‌نمایم؛ در این حالت، به آرامش و آسایش نزدیک‌تر شده و به‌خوبی می‌توانم مسائل زندگی‌ام را مدیریت کنم. همچنین، نسبت به آنچه مقدر شده یا نشده، شاکی و ناراضی نیستم؛ چراکه هر کار خداوند متعال حکمتی دارد و همه چیز در هستی با نظارت و حکمت آفریده شده است.

ما از دو وادی تفکر و امید گذر کردیم و با نگاه و آگاهی از این دو راه، به مرحله سوم رسیدیم. وادی سوم راهی بسیار مهم را به ما نشان می‌دهد؛ وقتی کلمه باید در ابتدای جمله می‌آید، قطعی بودن موضوع را به ما گوشزد می‌کند و راه گریزی باقی نمی‌گذارد. هنگامی که ناراحت یا خوشحال می‌شویم، بیشترین سود یا زیان متوجه خود ماست؛ بنابراین، مسئولیت داشتن حال خوش و آرامش نیز بر عهده خودمان است. در اینجا می‌آموزیم که هیچ فرد یا موجودی به اندازه خود ما نمی‌تواند به ما بیندیشد و تفکر لازم را انجام دهد. باید بپذیریم آنچه هستیم، محصول عملکرد خود ماست و باید آن را بسازیم؛ چنان‌که وادی سوم می‌گوید: خود کرده را تدبیر هست.

باید بدانیم آنچه را نمی‌دانیم و اگر راهی را به اشتباه پیموده‌ایم یا در زندگی بی‌سامان هستیم، دست روی دست گذاشتن به امید اینکه دیگران کلید درهای بسته ما را بیاورند، پنداری کاملاً اشتباه است؛ چراکه کلید در خانه دیگری، در خانه ما را نخواهد گشود. وجود چنین وضعیتی، نشان‌دهنده کاشت بذرهای نادرست در گذشته است. می‌توانیم با تفکر صحیح و بهره‌گیری از عقل سلیم، در مسیر درست، دوباره و به‌آرامی حرکت کنیم؛ برای این کار، یادگیری و آموزش دیدن الزامی است تا بتوانیم کلید مسائل خویش را بیابیم. ما به جهان آمده‌ایم تا روش حل مسائل را بیاموزیم. می‌توانیم از نظر مشورتی افراد صالح استفاده کنیم، اما تصمیم نهایی را خودمان باید بگیریم. وادی سوم مرا با خویشتن و دنیای درونم آشنا می‌کند؛ متوجه نیروهای درونی‌ام می‌شوم و به آگاهی می‌رسم که برای خروج از مشکلات تا رسیدن به صلح، آسایش و سلامتی، بایستی مسئولیت کارهای خودم را بر عهده بگیرم، تفکر و کوشش نمایم و تصمیم‌گیری درست را انجام دهم. همچنین، مرا به این اندیشه وامی‌دارد که به‌جای تکیه بر دیگران، به خود و توانایی‌هایم امیدوار باشم، بر پای خود بایستم و زندگی را حقیقتاً زندگی کنم.

نویسنده: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر فائزه رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر مهناز مرزبان خبری
همسفران نمایندگی دنا شهرضا