خود کرده را تدبیر است

همسفر فاطمه در مورد دستور جلسه مشارکت مکتوبی ارائه کردند ه در ادامه می‌خوانیم:

وادی سوم می‌گوید: باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. اکثر مشکلاتی که برای انسان به وجود می‌آید با مشارکت خود اوست؛ یعنی بسیاری از مشکلات را خودش برای خود ایجاد می‌کند و بعد از دیگران یا خداوند انتظار دارد آن‌ها را حل کنند. همان‌طور که من مسئول تمام عملکردهای زندگی خود هستم، مسئول حل مشکلات خود نیز هستم و نباید وابسته به دیگران یا حتی خداوند باشم. درست است که باید به خداوند توکل کنم یا از دیگران مشورت و گاهی کمک بگیرم؛ اما باید توقعاتم را کم کنم و نگوییم: «خدایا چرا من این‌همه مشکل دارم؟»

اوایل حضورم در کنگره، هنگام دعا کردن برای ده مشکل خودم دعا می‌کردم و می‌خواستم همه آن‌ها حل شوند. آن مسائل هم به‌ مرور زمان حل می‌شدند اما بدون تفکر؛ چون می‌خواستم همه مشکلاتم را باهم حل کنم؛ اما امروز با تفکر دعا می‌کنم و معمولاً دعای من این است: خداوندا به من قدرت و توانایی حل مشکلات را بده تا بتوانم تک‌تک آن‌ها را حل کنم.»
به او توکل می‌کنم و همین باعث می‌شود بیشتر به آرامش و آسایش نزدیک شوم. در نتیجه بهتر می‌توانم مسائل زندگی‌ را مدیریت کنم و نسبت به چیزی که برایم مقدر شده یا نشده، شاکی و ناراضی نباشم؛ زیرا هر کاری که خداوند متعال انجام می‌دهد حکمتی دارد و همه‌چیز در هستی با نظارت آفریده شده است.

از دو وادی تفکر و امید گذر کردیم و با نگاه و آگاهی از این دو مرحله به وادی سوم رسیدیم. وادی سوم راهی را به ما نشان می‌دهد که اهمیت بسیار زیادی دارد. زمانی‌که کلمه «باید» در ابتدای جمله می‌آید، قطعی بودن موضوع را گوشزد می‌کند و راه فراری باقی نمی‌گذارد. هنگامی‌که ناراحت یا خوشحال می‌شویم، بیشترین سود یا زیان متوجه خود ما است؛ بنابراین مسئولیت حال خوش و آرامش نیز بر عهده خود ما می‌باشد.

در این وادی می‌آموزیم که «به میزان»؛ یعنی به اندازه خود ما، هیچ فرد یا موجودی نمی‌تواند به جای ما بیندیشد و تفکر لازم را انجام دهد. اغلب فکر می‌کنیم هرچه هستیم باید همان را بپذیریم و بسازیم؛ در حالی‌که وادی سوم می‌گوید: خود کرده را تدبیر هست. باید بدانیم آنچه را که نمی‌دانیم و اگر مسیری را اشتباه آمده‌ایم یا زندگی‌ ما بی‌سروسامان است و دست روی دست گذاشته‌ایم تا دیگران بیایند و کلید درهای بسته ما را بیاورند، کاملاً در اشتباهیم؛ زیرا کلید خانه دیگری درِ خانه ما را باز نخواهد کرد.

وجود همین مشکلات نشان‌دهنده کاشت بذرهای نادرستی است که خود ما کاشته‌ و می‌توانیم با تفکر صحیح و کمک گرفتن از عقل سلیم، دوباره در مسیر درست و با آرامش حرکت کنیم. برای این کار لازم است بیاموزیم و آموزش بگیریم تا بتوانیم کلید حل مسائل خودمان را پیدا کنیم. ما به جهان آمده‌ایم تا روش حل مسائل را بیاموزیم از نظر مشورتی افراد صالح استفاده کنیم؛ اما تصمیم نهایی را خودمان بگیریم.

وادی سوم من را با خودم و دنیای درونم آشنا می‌کند. باعث می‌شود متوجه نیروهای درونم شوم و به آگاهی برسم. این وادی یادآور می‌شود که برای خروج از مشکلات و رسیدن به صلح، آسایش و سلامتی باید مسئولیت کارهای خودم را بپذیرم، تفکر و کوشش کنم و تصمیم‌گیری درست داشته باشم. همچنین مرا به این فکر می‌اندازد که به‌جای تکیه به دیگران به خودم و توانایی‌‌هایم امیدوار باشم، روی پای خود بایستم و زندگی را زندگی کنم.

نویسنده و رابط خبری: همسفر فاطمه م رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم)
ارسال: همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی چالوس