سپاس‌گزاری و حال خوش

جلسه هفتم از دور چهاردهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶۰ نمایندگی ایران با استادی راهنما همسفر حامد و نگهبانی مسافر علی اصغر و دبیری مسافر شهرام  با دستور جلسه (در استحکام پایه‌های مالی و علمی کنگره۶۰ من چه کرده‌ام)؟ پنج‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان حامد هستم یک همسفر
خدا را شکر که امروز در کنار شما عزیزان هستم تا آموزش بگیرم.

از زحمات آقا عطا تشکر می‌کنم؛ چون هر چقدر آموزش دیده‌ام، به خاطر زحمات آقای مهندس و راهنمای محترم آقا عطا بوده است.
داشتم فکر می‌کردم که چقدر فراموش می‌کنیم بزرگترین فضل خداوند انسان بودن است؛ چه مراحلی طی شده تا یک نفر از نفس اماره برسد به مرحله نفس لوامه، مسیری که همه ما در آن قرار داریم؛ چون پرندگان نگران روزی شان نیستند، درختان نگران آفتاب نیستند، این انسان است که ترس در وجودش است، امیدوارم با ایمانی که در کنگره ۶۰ بدست می‌آوریم، پا روی ترسهایمان بگذاریم.

در مورد دستور جلسه  اگر بخواهم صحبتی کنم دستور جلسه سختی است، بخاطر اینکه نقش شخص را بیان می‌کند.
فکر می‌کنم برای صحبت کردن از این دستور جلسه باید عضوی از ساختار کنگره ۶۰ بود تا یک سفر اولی درست سفرش را انجام بدهد، یک مرزبان کارش را به نحو احسن انجام دهد و یک راهنما هم همین‌طور باید وظیفه اش را به درستی انجام دهد،
این ساختاری است که آقای مهندس برای ما تعیین کرده‌اند، جزء ساختار مالی و علمی کنگره ۶۰ است.

اگر من به عنوان یک عضو سبد از کنارم می‌گذرد، اگر ندارم بحث اش جدا است ولی اگر دارم از کنارش می‌گذرم، خودم را هم جهت با کنگره ۶۰ قرار نمی‌دهم، نمی‌توانم انرژی بگیرم.
اگر من هنوز یاد نگرفته‌ام سپاسگزار انسان‌هایی باشم که به من خدمت کرده‌اند هرگز  روی حال خوش را نخواهم دید.

اگر به کنگره۶۰ برای درمان آمده ام و درمان سیگار را انجام نمی دهم، هرگز حال خوش را به دست نخواهم آورد؛ یا اگر به حرف راهنما گوش نکنم جزء رهجوی کنگره یا ساختارش قرار نمی‌گیرم.
در بخش مالی نظر شخصی خودم این است که کاملاً بر عهده شخص است ولی انسان باید تجربه عزیزان را ببیند.

پهلوانی که دو بار سه بار پهلوان می‌شود نتیجه اش در زندگی می آید؛ چرا تکرار می‌شود؟ این یک بده بستانی است که باز هم ظرفیت دریافتمان افزایش می‌یابد.

توی سوره ابراهیم خداوند می فرمایند: شما با شکر گذار بودن ظرفیت خود را افزایش می‌دهید نه اینکه رزق انسان بیشتر می‌شود.
یک موقع است ظرفيت انسان  وقتی افزایش پيدا می‌کند که در مقابل مشکلات ایستادگی داشته باشد؛ یک موقع ظرفیت شخص رشد کرده که همچنان  مسافرش سفر نمی‌کند و خود همسفر همچنان ثابت قدم در کنگره ۶۰ است.

در سی دی عبور، استاد امین یک کلید اساسی که به ما دادند این است که وقتی انسان جهان بینی را یاد می‌گیرد آن موقع وارد عرصه جواب پس دادن شده است.
من جهان بینی را مطالعه کردم، آموزش گرفتم و تازه می‌خواهم از عرصه تنگ عبور کنم.

کار نیروهای بازدارنده این است که بگوید تو نمی‌توانی، شما عاجز هستی و تلاش ات بیهوده است، شش سال،  هفت سال است راهنما هستید مسائل مالی ات مشکل دارد، هزاران دلیل می آورد تا حس شخص را خراب کند.
آنجا است که استاد امین  می فرمایند: لیس الانسان الا ما سعی، يعنی انسان هیچ چیزی جز سعی و تلاش نیست؛ یعنی هرگز از بین نمی‌رود.

آقای مهندس در وادی سیزدهم به ما یاد می‌دهند هیچ چیزی از بین نمی‌رود، ذره‌ای اگر تلاش می کنم، خدمت می‌کنم کاملاً در زندگی به خودم بر می‌گردد. خداوند به هیچ عنوان بدهکار بندهایش نمی‌شود؛ چون خداوند تمام هستی را برای انسان مسخر کرده است.
پس امروز که اینجا هستیم  بیشتر شاکر خداوند باشیم و قدر همدیگر را بهتر بدانیم. کسی که قضاوت می‌کند به‌ نظر من کنگره را دوست ندارد.
همه ما که اینجا هستیم یک ید واحده هستیم.

امیدوارم که بتوانیم از این آموزش‌ها استفاده ببریم و مسیرمان مسیر آقای مهندس باشد. مرسی از اینکه به صحبت‌های من گوش‌ کردید.

تایپیست و عکاس: مسافر احمد لژیون ۵
ارسال: مسافر بختیار لژیون ۱۲

مرزبان کشیک: مسافر مجید