تعادل حقیقی بدون عشق و محبت کامل نمی‌شود

سفر رهایی از چنگال اعتیاد، سفری است که با تلخی آغاز می‌شود؛ اما شکوفایی آن در والاترین نقاط انسانیت، یعنی عشق و محبت، جلوه‌گر می‌گردد. کنگره۶۰، این مکتب عشق و آگاهی، ما را در وادی چهاردهم، فرامی‌خواند تا به معنای واقعی کلمه، طعم زندگی را با چشیدن شهد شیرین محبت بچشیم. این وادی، قله‌ای است که رهجویان پس از طی مسیر پرفرازونشیب سیزده وادی پیشین به آن دست می‌یابند. سفر از تاریکی اعتیاد به‌سوی روشنایی، مسیری است که در آن، ابتدا جسم و سپس روح و روان، پالایش‌یافته و آماده پذیرش بالاترین ارتعاشات هستی می‌شوند.

وادی چهاردهم، اوج این پالایش است؛ در این مرحله، دیگر اثری از خودخواهی‌های مخرب دوران بیماری نیست. جای آن را، ایثار، گذشت، مهربانی و درک متقابل گرفته است. عشق در اینجا، نه به معنای وابستگی و نیاز، بلکه به معنای عطای‌ دریغ و بی‌قیدوشرط است. این عشقی است که از اعماق وجود برمی‌خیزد و ناخودآگاه، زیبایی و آرامش را در اطراف خود پراکنده می‌سازد. درکنگره۶۰، یاد می‌گیریم که چگونه از خود، جسم و روحمان مراقبت کنیم. وقتی انسان با خود در صلح و عشق قرار می‌گیرد، توانایی‌اش برای دوست داشتن دیگران چندین برابر می‌شود.

محبت به همنوع، در این وادی، معنای حقیقی خود را می‌یابد؛ محبتی که در نگاه، کلام، عمل و سکوت نیز جاری است. بنیان‌گذار کنگره۶۰، مهندس دژاکام، همواره بر این نکته تأکیددارند که هدف نهایی، رسیدن به تعادل است؛ اما تعادل حقیقی، بدون عشق و محبت کامل نمی‌شود. این عشق به خالق، مخلوق و هستی است که توازن را در تاروپود زندگی ما برقرار می‌سازد. در وادی چهاردهم، شاهد تحول عظیمی در روابط انسانی هستیم. روابطی که پیش‌ازاین، بر پایه نیاز، منفعت و یا خودخواهی بناشده بود، حال رنگ و بوی دیگری به خود می‌گیرند. همدلی، تحمل، بخشش و درک، ستون‌های این روابط جدید می‌شوند و دیگر سخنی از قضاوت و سرزنش نیست؛ بلکه جای آن را پذیرش و حمایت گرفته است. محبت، نه‌تنها برای خود فرد، بلکه برای جامعه نیز حیاتی است. وقتی هر یک از ما بتوانیم این نور عشق را در دل خود روشن نگه‌داریم، می‌توانیم جهان پیرامون خود را نیز روشن کنیم.

اعتیاد، سایه‌ای تاریک بر زندگی انسان می‌افکند و عشق، نوری است که این سایه را می‌زداید. این عشق، در قالب خدمت به همنوعان، انتقال تجربه به کسانی که در ابتدای راه هستند، یاری‌رساندن به نیازمندان و در هر عمل پسندیده‌ای که برای رضایت خداوند و آسایش بندگانش انجام می‌شود، متجلی می‌گردد. محبت، تجلی عملی این عشق بیکران است. جایی که انسان با ادراک عمیق خود و دیگران، قادر به دریافت و بخشش بی‌دریغ می‌شود. این محبت، مرهم زخم‌های روحی و روانی است و توانایی ما را برای برقراری ارتباطی سازنده و پربار با دنیای پیرامونمان افزایش می‌دهد. در مسیر درمان اعتیاد، تزکیه نفس و عبور از نفس اماره، انسان به‌تدریج لایه‌های سطحی و خودخواهانه را کنار می‌زند و آماده پذیرش این نیروی والا می‌گردد. این وادی ما را به این نکته هدایت می‌کند که تا زمانی که نتوانیم عمق عشق و محبت واقعی را درک کرده و آن را در زندگی خود پیاده کنیم، گویی هنوز سفری پرفرازونشیب در پیش داریم.

این عشق، آغازی بر درک یگانگی و پیوند عمیق تمام ذرات هستی و پایانی بر حس بیگانگی و انزوا است. در سایه‌ این محبت، انسان قادر می‌شود تا با بصیرتی روشن، زیبایی‌های نهفته در وجود خود و دیگران را ببیند و آن را ستایش کند. این، همان گمشده‌ای است که راه را برای شادکامی، آرامش و دست‌یابی به مراتبی عالی‌تر از خودآگاهی هموار می‌سازد. در وادی چهاردهم، کنگره۶۰، بر اهمیت عشق و محبت به‌عنوان نیروی محرکه و نهایی در مسیر درمان و رشد انسانی تأکید می‌کند. این وادی بیان می‌دارد که رسیدن به مرحله‌ای که بتوانیم به مخلوقات و خالق عشق بورزیم، اوج سفر است. این عشق نه آن عشق زودگذر و سطحی، بلکه عشقی عمیق، حقیقی و پایدار است که از دل درک متقابل، پذیرش و همدلی برمی‌آید.

محبت در این دیدگاه، شکل تکامل‌یافته‌ عشق است؛ جایی که فرد ازخودگذشته و قادر است زیبایی‌ها و خوبی‌های دیگران را ببیند و آن‌ها را در آغوش بکشد. این محبت، همچون نوری است که تاریکی‌ها را روشن می‌کند و راه را برای درک بهتر هستی و جایگاه خود در آن هموار می‌سازد. رسیدن به این مرحله، نیازمند تزکیه نفس و غلبه بر نفس اماره است. درواقع، این وادی به ما می‌آموزد که برای رسیدن به تعادل درونی و سعادت پایدار، باید بتوانیم با تمام وجود، عشق و محبت را تجربه کنیم و آن را به اشتراک بگذاریم. این همان گوهری است که زندگی را معنا می‌بخشد و انسان را به کمال انسانیت نزدیک می‌سازد. بدون این نیروی عظیم، سخن از درمان و رهایی ناقص خواهد بود. درنهایت، عشق و محبت، نه صرفاً یک احساس، بلکه یک علم، هنر و یک سبک زندگی است. سفری که در وادی چهاردهم به اوج خود می‌رسد، حقیقتاً سفری به‌سوی شناخت کامل انسان، ذات پاک او و شناخت نیروی عظیمی که در وجود هر انسانی نهفته است، می‌باشد. ارمغان والای کنگره۶۰، نیروی عشق است.

منابع: سایت کنگره و کتاب عشق
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون هشتم)
ویرایش: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون هشتم) دبیر سایت
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی قیدار