هر کس به اندازه دل‌های که آرام می‌کند آرام می‌شود

همسفر منیر

به نام خدایی که دوست داشتن را آفرید. خدایی که ایثار و محبت را آفرید. هفته راهنما گرامی باد. هرکس به اندازه دلهایی که آرام میکند آرام می‌شود. شکر خدا را که هست و خدای ماست. معنای کلمه‌ی راهنما و بزرگی آن جایگاه و قدرت نفوذ بر دل‌های ما حقیقتأ کار سختی است و قابل بیان نیست. من تا زمانی که قدم در این راه نگذاشته بودم فکر میکردم که دنیا تمام شده و محبت و عشق وجود ندارد. اما حالا که به راهنمای خودم، جناب مهندس و دیگر استادان کنگره آشنا شدم می‌فهمم که ( آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است.)

هفته ای که نامش با عشق گره خورده با صبوری معنا می‌شود و با ایثار جان می‌گیرد. هفته‌ای برای قدردانی از کسانی که بی‌هیاهو ، چراغ راه شدند، در تاریکترین روزهای زندگیمان، دستمان را گرفتند و گفتند: می‌شود دوباره‌ ایستاد، می‌شود دوباره زندگی کرد. راهنما یعنی امید؛ یعنی کسی که خودش راه را رفته تا ما گم نشویم. یعنی صدایی آرام در دل آشوب، نوری کوچک اما ماندگار در شب های بی‌پایان. در کنگره ۶۰ راهنما فقط آموزش نمی‌دهد، او زندگی می‌کند آنچه را می‌گوید، و با رفتار خود معنای رهایی را به ما نشان می دهد. راهنما یعنی صبر در برابر لغزش ها، لبخند در برابر خستگی ها، ایمان در روزهایی که خودمان به خودمان شک داریم. در هفته راهنما دلم می‌خواهد بگویم: سپاسگزارم. برای تمام شب‌هایی که به فکر ما بودید،‌ برای تمام دل نگرانی‌های پنهان، برای تمام امیدهایی که در دل کاشتید. اگر امروز دوباره نفس می‌کشیم، اگر طعم آرامش را می‌فهمیم، اگر به آینده ایمان داریم به برکت حضور شماست. راهنما‌ی عزیزم بودنت نعمت است, نگاهت قوت قلب است. و حضورت برکت راه ما؛ هفته راهنما بر شما مبارک باد, ای فرشته بی بال زمین.

همسفر محبوبه 

راهنما! کسی است که مسیر را روشن می‌کند، حتی اگر خودش در تاریکی قدم بردارد. او با یک چراغ در دست در اوج ظلمات ایستاده و با عشق مادرانه و محبتی بی‌دریغ ما را به سوی روشنایی هدایت و همراهی میکند. همان که آرام ولی محکم می‌گوید: ادامه بده تو در مسیر درستی هستی، گاهی راهنما کتابی است، گاهی فقط یک جمله در لحظه‌ای درست. آن کسی نیست که برایت تصمیم می‌گیرد، بلکه کسی‌ است که نشان می‌دهد چطور به خودت گوش بدهی. راهنما بودن یعنی دیدن مقصدی که دیگری هنوز نمی‌بیند، شنیدن نجوای تردیدش و گفتن با لبخند:‌ «راهت را برو، من مراقبت هستم، ولی قدم‌ها از توست.» و شاید بزرگ‌ترین راهنما، آن صدای درون خودمان باشد؛ همان که آرام، ولی محکم می‌گوید: ادامه بده، تو در مسیر درستی هستی. او استواری، استقامت، صبر را به من آموخت چگونه می توان این همه محبت را جبران کرد.

رابط خبری: همسفر محبوبه  رهجوی راهنما همسفر ملیحه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر آذر رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی رضوی