بدون راهنما راه به جایی نخواهیم برد

یازدهمین جلسه از دوره‌ پنجاه و هفتم کارگاه‌‌های آموزشـی خصوصی کنگـره‌ ۶۰، نمایندگی حکیـم هیـدجی، با استادی راهنمای محترم مسافر ناصر، نگهبانی مسافر نادر و دبیری مسـافر احمد با دستور جلسه‌‌ «هفته راهنما» روز یکشنبه 26 بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت 15:30 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد: سلام دوستان، ناصر هستم یک مسافر
از نگهبان و دبیر ارجمند سپاسگزارم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم. همچنین از ایجنت محترم نمایندگی، جناب آقای منصور، و مرزبانان محترم تقدیر و تشکر می‌کنم.
چند دقیقه مانده به شروع جلسه بود که از من خواسته شد در جایگاه بنشینم. به‌هرحال، این جلسه مصادف با جشن هفته راهنما است. ما هر سال در کنگره ۶۰ چند جشن مهم داریم؛ به‌جز جشن گلریزان، در هر فصل از جایگاه‌های خدمتی قدردانی می‌شود: بهار جشن دیده‌بان، تابستان جشن ایجنت و مرزبان، پاییز جشن همسفر، و زمستان جشن هفته راهنما. با وجود شرایط موجود، جلسات با حال‌وهوای خاص خود ادامه دارد و ما نیز مسیر خود را ادامه می‌دهیم.
جناب مهندس فرموده‌اند که کنگره ۶۰ مصداق یک بیمارستان است؛ بیمارستانی که مصرف‌کنندگان مواد مخدر را به‌عنوان بیمار می‌پذیرد و هیچ‌گاه تعطیل نمی‌شود. بنابراین، من این جشن را ابتدا خدمت اولین و تنها استاد راهنمای کنگره، جناب آقای مهندس دژاکام تبریک عرض می‌کنم، سپس خدمت راهنمای DST خودم آقای سعید صالحی، راهنمای ویلیام خودم جناب آقای علی خدامی، و همچنین تمامی راهنمایان نمایندگی حکیمی؛ چه آنان که از سال‌های دور خدمت کرده‌اند و چه عزیزانی که اکنون در جایگاه مقدس راهنمایی مشغول خدمت هستند.
در دستور جلسه نیز می‌بینیم: هفته راهنما (راهنمایان ویلیام، جونز، موسیقی، ورزش). هر شخصی که در کنگره ۶۰ راهکار نشان می‌دهد، راهنما محسوب می‌شود و این هفته برای قدردانی از آنان است.

ما در نوشتارها می‌خوانیم که برای درمان اعتیاد، دو سفر الزامی است. شخص به‌عنوان مسافر، سفری را آغاز می‌کند: از ترس به شجاعت، از قهر به مهر، از نفرت به عشق، و در نهایت به‌سوی سلامتی و روشنایی. همان‌طور که در سفرهای بیرونی اگر مسیر را بلد نباشیم از مسیریاب استفاده می‌کنیم، در سفر درمان نیز بدون راهنما راه به جایی نخواهیم برد.
راهنمایان کنگره افرادی هستند که خود این مسیر را طی کرده‌اند، سختی‌ها و تاریکی‌های اعتیاد را با تمام وجود لمس کرده‌اند، آموزش دیده‌اند، آزمون داده‌اند و پس از عبور از مراحل مختلف، اجازه تشکیل لژیون گرفته‌اند. این نشان‌دهنده عظمت راهی است که یک راهنما طی کرده است. همان‌طور که گفته شده، راهنمایان کارخانه‌های تولید انسان‌های سالم هستند؛ تمام جایگاه‌های خدمتی از دل لژیون‌ها و راهنمایی‌ها شکل می‌گیرد. اگر راهنما نباشد، نه درمانی اتفاق می‌افتد و نه پرورشی.
مهندس فرموده‌اند که در جشن‌ها، قدردانی باید در سه بُعد باشد: دل، زبان و عمل.
در بُعد دل، شخص باید از اعماق وجود برای راهنمای خود ارزش و احترام قائل باشد. حتی رفتارهای کوچک، مثل اینکه نام راهنما را چگونه در گوشی خود ذخیره کرده‌ایم، می‌تواند نشان‌دهنده میزان احترام ما باشد.
در بُعد زبان، قدردانی نوشتاری بسیار مهم است. وقتی پاکتی تقدیم می‌کنیم، بهتر است همراه آن یک دل‌نوشته با خطی مرتب، همراه با نام و تاریخ قرار دهیم و احساس واقعی خود را بیان کنیم. شاید پول خرج شود و از بین برود، اما آن نوشته‌ها باقی می‌ماند. خود من سال‌هاست نوشته‌هایی را نگه داشته‌ام و هر از گاهی که می‌خوانم، حالم بسیار خوب می‌شود. این‌ها نشان می‌دهد که قدردانی از دل بوده است.
دوستان، قدر اینجا را بدانیم. من بیش از ده سال است که اینجا هستم و به تجربه می‌گویم اگر درست حرکت نکنیم، دوباره باید به همین‌جا برگردیم؛ پس بهتر است از همان ابتدا درست حرکت کنیم.
وقتی وارد کنگره شدم، از جهان‌بینی چیزی نمی‌دانستم و آموزش‌ها را درست متوجه نمی‌شدم. تنها کاری که انجام دادم این بود که منظم در جلسات حاضر شدم: یکشنبه، سه‌شنبه، پنجشنبه و جمعه. فقط استمرار داشتم. شما هم همین کار را انجام دهید؛ منظم بیایید. بیرون از اینجا خبری نیست. کجا می‌توان جایی پیدا کرد که همه با عشق خدمت کنند؟ یکی چای درست می‌کند، یکی جارو می‌زند، یکی صندلی می‌چیند، یکی لژیون‌داری می‌کند، یکی مرزبان است، یکی ایجنت، یکی در نشریات خدمت می‌کند؛ همه برای یک نفر و یک نفر برای همه.
ما خوشحالیم که کنار هم هستیم، آموزش می‌گیریم و در مسیر حرکت می‌کنیم. می‌دانیم که راکد نیستیم، چون در سکون هیچ زایشی نیست.
به‌هرحال، این هفته، هفته راهنما است. امیدوارم بتوانید به بهترین شکل از راهنمایان خود قدردانی کنید.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

تایپ: مسافر رسول
عکاس: مسافر صفر
صدابردار و ثبت: مسافر مهدی

مسافران نمایندگی‌ حکیم هیدجی