«خلاصه سیدی ایمان»
ایمان، تجلی نور خداوند است؛ نوری که در وجود هر انسانی دمیده شده است. ما انسانها برای آنکه صفات الهی را در درون خود پرورش دهیم، باید به این باور برسیم که آیا واقعاً ایمان داریم؟ و آیا ایمانمان آنقدر قوی هست که بتوانیم از عصاره جان خود به دیگران ببخشیم؟
صفات خداوند همچون اقیانوسی بیکران است، اما در وجود انسانها به قطرهای محدود میشود. زمانی که به خود، خانواده و اطرافیانمان ایمان داشته باشیم و همواره در مسیر رشد و حرکت قدم برداریم، یعنی دوست بداریم تا دوستمان بدارند، ببخشیم تا بخشیده شویم. انسان نمیتواند بدون کاشتن، انتظار برداشت داشته باشد و یکی از بزرگترین بدبختیهای بشر این است که بدون تلاش، خواهان نتیجه است.
کسی که ایمان دارد، دوست دارد تمامی صفات خوب و زیبای درون خود را به دیگران منتقل کند و یکی از بزرگترین و بارزترین صفات خداوند، عشق است؛ صفتی که ما نیز باید در وجود خود پرورش دهیم. زمانی که ایمان نداشته باشیم، در هر کاری دچار تردید میشویم و توکل نمیکنیم. پس باید ایمان خود را تقویت کنیم تا بتوانیم در زندگی بهترین برداشتها را داشته باشیم. چه نیکوست که هر انسانی به درون خود بنگرد و میزان ایمان خویش را بسنجد تا بتواند آن را قویتر کند. و زمانی که به نقطهای برسد که ایمانش استوار شود، به آرامش محض دست خواهد یافت.
من هنگامی که این سیدی را گوش دادم، تازه متوجه شدم ایمانم تا چه اندازه ضعیف بوده است؛ زیرا همواره نگران آینده بودم و نمیدانستم چه خواهد شد. اما اکنون دریافتهام که خدایی که هرگز ما را رها نکرده است، همواره و در همه حال، حتی در آینده، در کنار ماست و هرگز ما را تنها نمیگذارد.
این سیدی به ما میآموزد که تا زمانی که خوبی و بخشش نداشته باشیم، خوبی نخواهیم دید و آنچه در زندگی ما رخ میدهد، بازتاب اعمال و رفتار خود ماست.
منبع: سیدی ایمان مهندس دژاکام
نویسنده:همسفر فرزانه رهجوی راهنما همسفر بهاره (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر مرضیه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کاشان
- تعداد بازدید از این مطلب :
51