رهجوهای راهنما همسفر آمنه (لژیون هجدهم) در برداشت از سیدی ایمان نوشتند:
همسفر الهام
ایمان یعنی تجلی نور خدا در انسان.
ایمان آن چیزی است که انسان حاضر باشد از عصاره جان خود بدهد، کسی که ایمان داشته باشد، تلاش میکند تمام خوبیها و زیباییهایی را که در وجود خود دارد به دیگر انسانها هم بدهد؛ ایمان دارد، عاشق است و همیشه ظرف وجود او پر است و مرتب پرتر میشود.
هیچکس نمیتواند بگوید من ایمان و عشق دارم، اما از عصاره جان و مالم جرأت نمیکنم بدهم؛ این فرد ایمان ندارد، حتی اگر بالاترین عبادتها را انجام بدهد؛ بنابراین در سیستم هستی نمیتوان طوری بود که ندهی و بخواهی بگیری. عبادت، بهجز خدمت به خلق نیست؛ به تسبیح و سجاده و دلق نیست.
ریشه تمام بیماریها از بیایمانی است. انسان موجودی است که معمولاً همهچیز را فقط برای خود و اطرافیان خود میخواهد؛ این ایمان، یکطرفه است. ایمانی است که انسان میخواهد همهچیز به سمت خود او بیاید؛ یعنی ایمانی میشود که بهطور فرض، من ده تا میدهم و انتظار دارم ائمه و بزرگان صد برابر آن را به من بدهند.
سیستم خلقت اینگونه است که باید دوست بداری تا دوستت داشته باشند؛ باید ببخشی تا بخشیده شوی، شما چیزی را که نکاشتهای، نمیتوانی درو کنی اگر چیزی نکاری، قطعاً هیچچیز هم برداشت نخواهی کرد؛ یکی از بدبختیهای انسانها این است که نکاشته، میخواهند درو کنند.
کسانی که ایمان دارند، واقعاً در آسایش و امنیت هستند و میدانند هر کاری و هر مشکلی حکمتی دارد اما کسانی که ایمان ندارند، همیشه دچار شک و تردید هستند، به انواع و اقسام بیماریها دچار میشوند؛ چون تکیهگاه، اعتقاد و پشتوانهای ندارند، مثل: فردی که در دریا در حال غرق شدن است و جایگاهی برای نجات ندارد.
اگر بخواهید به کسی گرما بدهید، باید خود گرما داشته باشید تا بتوانید از گرمای وجود خود به او بدهید، عکس این قضیه هم وجود دارد؛ اگر بخواهید به کسی نفرت و کینه بدهید، باید این نفرت و کینه در وجود شما باشد، اینکار مانند آن است که آتش گداختهای را در دستان خود گرفتهاید و میخواهید آن را به دیگران بدهید؛ در این حالت، پیش از هر کسی، به خود آسیب میزنید و در این مرحله نیز دچار انواع و اقسام بیماریها میشوید.
همسفر نجمه
مفهوم ایمان در این سیدی فراتر از یک باور مذهبی یا انتزاعی است؛ این ایمان، یک نیروی درونی، یقین عملی و یک نقشه راه برای عبور از تاریکیها و حرکت به سمت روشنایی خدا است. ایمان تجلی نور خدا در انسان است؛کسیکه در مسیر عقلانی، عاشقانه و سالم حرکت کند به ایمان واقعی نزدیک میشود.
ایمان را نمیتوان خرید یا تقلید کرد؛ باید به دست آورد و ساخت. ایمان یعنی از عصاره جان یا مال خود ببخشی، بدون حتی قطرهای چشم داشت؛ زیرا نیکی در هستی گردش دارد؛ چون فرد از خود محدودش عبور کرده و به جریان الهی وصل میشود.
سیدی ایمان، پرده از این حقیقت برداشت که باور بدون عمل، مانند بذری است که هرگز کاشته نشده باشد؛ سیستم خلقت طوری است که باید دوست بدارید تا دوستت داشته باشند تا چیزی نکارید نمی توانید درو کنید.
این سیدی به من آموخت خدمت کردن، بهترین آزمایشگاه برای سنجش ایمان است، وقتی تمام توانم را صرف انجام کاری میکنم، در حقیقت در حال انجام یک معامله بزرگ هستم؛ در ازای انرژی که به دیگران میدهم، از آن قدرت برتر انرژی و یقین دریافت میکنم.
این دیگر فقط دربارهی حفظ خود من نیست؛ بلکه تبدیل شدن به یک کانال برای جاری شدن خیر است. ایمان واقعی زمانی متولد میشود که در خدمت به دیگران، خود را فراموش میکنم و میفهمم هر کمکی میکنم، درواقع اولین و مهمترین کمک به ساختار ایمان خود است.
(ایمان من، دیگر یک امید لرزان نیست؛ بلکه یقین محکم من به تجلی نور خداوند است که در تمام این سفر جاری است.)
منبع: سیدی ایمان
رابطخبری: همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون هجدهم)
ویرایش: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر طاهره لژیون هفدهم، همسفر لیلا (دبیر سایت)
ارسال: همسفر سعیده (نگهبان سایت)
- تعداد بازدید از این مطلب :
62