مشارکت مسافر علی از لژیون ششم

باقوت گرفتن از قدرت مطلق الله 

ماه رمضان، آینه‌ای برای پیمودن راه نور

رمضان، نگینی درخشان بر انگشتری سال، با عطر دعا، نور نیایش و طنین استغفار از راه رسید. این ماه، فرصتی است برای مکث، برای بازنگری و برای سفری عمیق‌تر به درون خویش؛ سفری که با پیمودن مسیر خودسازی در کنگره ۶۰، معنای تازه‌ای یافته است.

همان‌گونه که روزه‌داران با خویشتن‌داری و نظم، از لذت‌های روزانه دل می‌برند و جسم و جان را به پاکی و تزکیه مهمان می‌کنند، سالکان راه کنگره ۶۰ نیز با صبر و پشتکار، بندهای اعتیاد و افکار مخرب را از خود گسسته‌اند. روزه، تمرینی است برای تسلط بر نفس، و این خود، کلید ورود به دنیای رهایی و تعادل است؛ دنیایی که در کنگره ۶۰، با عشق و همدلی برایمان ترسیم شده است.

در این ماه، سکوت سحرگاهان، ندای «الهی العفو» و اشک‌های نیمه‌شب، پژواکی از تضرع و وابستگی به پروردگار است؛ همان وابستگی مقدسی که در کنگره ۶۰، از طریق «سرّاج» (راهنما) و «وادی‌ها» (اصول درمانی) آموخته‌ایم. رمضان، ما را به یاد ارزش واقعی نعمت‌ها می‌اندازد؛ سلامتی، خانواده، و مهم‌تر از همه، رهایی از بندهایی که روحمان را اسیر کرده بود. قدردان این موهبت‌ها بودن، درسی است که هر دو مسیر، به ما می‌آموزند.

همچون گرسنگی و تشنگی روزه‌داران که آنان را به یاد گرسنگان و تشنگان واقعی می‌اندازد، سختی‌های مسیر ترک و رهایی نیز، ما را با درک عمیق‌تری از رنج‌هایی که کشیده‌ایم و رنج‌هایی که دیگران می‌کشند، روبرو می‌سازد. این همدلی، پیوند میان ما را در کنگره ۶۰ قوی‌تر کرده و ما را به سوی خدمت و یاری رساندن به همنوعان سوق می‌دهد.

رمضان، ماه تحول است؛ ماهی که در آن، انسان با تکیه بر اراده و توکل، خود را بازسازی می‌کند. این همان جوهر کنگره ۶۰ است؛ جایی که با عشق، انضباط و تفکر، انسان به درک جدیدی از خود و جهان پیرامونش دست می‌یابد.

پس بیایید در این ماه پرفیض، با الهام از روزه‌هایمان، عزممان را برای پیمودن کامل و استوار مسیر درمان و خودسازی در کنگره ۶۰، جزم‌تر کنیم و نور هدایت الهی را چراغ راهمان سازیم.

رمضان مبارک!