در صبر بی‌صبری جایز نیست

آقای مهندس می‌فرمایند: همان‌گونه که تفکر می‌کنیم، زندگی می‌کنیم. در این وادی می‌آموزم برای هدفی که انتخاب کرده‌ایم؛ باید با صبر، استقامت و در گذر زمان، نهایت تلاش و کوشش را فراهم نمود فرقی نمی‌کند آن هدف و خواسته چه باشد. در عالم هستی هر دیدگاهی که ما برای خودمان داشته باشیم پاسخ می‌دهد، اگر خواسته‌ای را بیشتر به‌ صورت یک آرزوی دست‌نیافتنی تلقی کنیم همان بازتاب را دریافت می‌کنیم با الهام گرفتن از این وادی، در وجودمان چنان انگیزه‌ای به وجود بیاوریم که برای به دست آوردن هدف یا خواسته خود، تمام سعی و تلاشمان را انجام داده باشیم تا به آن خواسته یا آرزوی به‌ ظاهر دست‌نیافتنی برسیم.

محکم‌ترین آموزه‌ها در سه ضلع مثلث ترسیم می‌شود. در وادی دوازدهم، این سه ضلع را القا، احیا و تحرک برای کمک و رسیدن به هدفمان قرار داده‌اند و می‌آموزیم که هیچ خواسته‌ای دست‌نیافتنی نیست‌، ما باید در برابر مشکلات صبور باشیم؛ زیرا هر چیزی در هستی بر مبنای عدالت است‌؛ باید از هستی الگو برداریم و هر چیزی را در زمان خودش انتظار داشته باشیم اگر توجه کنیم در یک باغ درختان زیادی در کنار هم هستند یکی زودتر میوه می‌دهد و دیگری دیرتر، یکی درختش کوچک است و یکی بزرگ‌تر، و هرکدام میوه‌اش بیشتر باشد، سر به‌ زیرتر است.

ما انسان‌ها باید کاری به دیگران نداشته باشیم و بر مبنای آنچه خداوند برای ما قرار داده است حرکت کنیم و قوانین را رعایت کنیم تا بتوانیم درختانی محکم و استوار باشیم و میوه‌های زیادی بدهیم تا دیگران هم از آن استفاده کنند و مانند درختان، محبت‌مان بلاعوض باشد و باید تغییرات را از خودمان شروع کنیم. من قبل از ورود به کنگره و شنیدن این وادی، همیشه افکار منفیِ زندگی‌ام بسیار بیشتر از افکار مثبت بود‌؛ وقتی که استاد این وادی را توضیح دادند و فرمودند: «در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود».

اینکه ما باید بذری بکاریم و در زمان خودش به آنچه کاشته‌ایم برسیم، خیلی از خودم دلگیر شدم چون فهمیدم با نادانی خود بذر ناامیدی در دل خود کاشته‌ام و هر  بار با افکار منفی و کارهای اشتباهم آن را آبیاری می‌کنم. متوجه شدم چون از درون ناامید هستم، نمی‌توانم آموزش‌ها را کاربردی کنم همچنین دریافتم که ما باید اول زمین خود را مانند کشاورزان هرس کنیم، شخم بزنیم، بهترین بذر را در آن بکاریم و از آن مراقبت کنیم تا در زمان خودش محصولی بسیار خوب و فراوان بدهد.

فهمیدم که باید مانند درختی باشم که وقتی آن را هرس می‌کنند صدایش در نمی‌آید چون می‌داند؛ باید این سختی را بکشد، می‌داند اگر باغبان به آن ضربه‌ای می‌زند یا قسمتی از درخت را جدا می‌کند حتماً به صلاح اوست. این یعنی ایمان به حکمت خداوند داشتن، یعنی تسلیم او بودن، یعنی به حرف‌های آقای مهندس حسین دژاکام گوش دادن و یعنی گوش‌ به‌ فرمان راهنما بودن. و در آخر به این جمله در این وادی می‌رسم: «در صبر، بی‌صبری جایز نیست».

نویسنده: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر فرشته (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر فرشته (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر سوزان رهجوی راهنما همسفر صغری (لژیون ششم)
همسفران نمایندگی بروجن