سیدی از نقطه سیاه تا رنگینکمان، آقای مهندس بیان میکنند: «شادیها عمق ندارد»، مثلاً ما نمیتوانیم یک هفته مداوم بخندیم؛ اما غم عمق دارد و میتوانیم روزها و هفتهها غمگین باشیم. غمها گاهی بیهوده هستند و گاهی میتوانند زمینهساز رشد انسان شوند. انسان موجودی تنها است و هرچه داناتر باشد، رنج بیشتری را تجربه میکند. مشکلات همیشه برای همه وجود دارند، مهم این است که چگونه از آنها عبور کنیم و قوی بمانیم. همانطور که آقای مهندس بیان میکنند: «غم داشته باش؛ ولی ناامید نباش»؛ باید در کمال درد، امیدوار باشیم و برای برطرف شدن مسائل حرکت کنیم.
اندیشههای بلند ما را به جایی میرسانند که حتی تصورش را هم نمیکردیم، همانطور که بسیاری از اعضای کنگره هرگز فکر نمیکردند روزی به چنین جایگاهی برسند. پس باید هرچه برای ما پیش میآید بپذیریم و به دانای مطلق اعتماد کنیم. آقای مهندس در ادامه میخوانند: «در راه قلندری چه روشن چه سیاه بر کنگره عرش چه خورشید و چه ماه»
این بیت یادآور میشود که در سیستم بزرگ الهی باید در راه خداوند از خودگذشتگی داشته باشیم.
حوری بهشتی، نهرهای شیر و عسل، بهشت و جهنم همه تمثیلهایی هستند برای درک بهتر انسانها. انسان باید فرمانده وجود خود باشد و بتواند خود را کنترل کند؛ اما گاهی در اثر مواد، الکل، پول یا مقام، اختیار از دست میرود.
برای پیشرفت همیشه نیاز به یک مربی داریم. معلمی که دست ما را بگیرد و هدایت کند، وگرنه رو به نابودی خواهیم رفت.
نویسنده و رابط خبری: همسفر ریحانه رهجوی همسفر راهنما همسفر فاطمه (لژیون شانزدهم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر طیبه (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی خواجو
- تعداد بازدید از این مطلب :
162