آموزش همسفر، آغاز درمان پنهان است

جلسه یازدهم از دوره پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی بندرعباس با استادی همسفر امیر و نگهبانی مسافر جواد و دبیری مسافر عباس  با دستور جلسه "هفته همسفر" در روز سه‌شنبه نهم دی ماه 1404 راس ساعت 17:00 آغاز  بکار کرد:
خلاصه سخنان استاد:

خدا را شاکرم که امروز توفیق حضور در کنگره ۶۰ و دریافت آموزش‌ها را دارم. به نوبه خود، هفته همسفر و جشن همسفر و همچنین خدمت بنیان کنگره ۶۰ را به جناب مهندس، نخستین همسفر کنگره، سرکار خانم آنی، خانم شانی، خانم آنی کماندار و استاد امین تبریک عرض می‌کنم. همچنین لازم می‌دانم از ایجنت محترم، مرزبانان و همه عزیزانی که با مشارکت‌های صمیمانه و محبت‌آمیز خود، گرمای خاصی به جشن روز یکشنبه بخشیدند، صمیمانه تشکر کنم؛ جشنی که بسیاری از یخ‌زدگی‌های درونی ما را با محبت ذوب کرد.
در آغاز ورودم به کنگره، دو سؤال اساسی بخش تازه‌واردین ذهن مرا به خود مشغول کرد: «آیا مصرف‌کننده هستید؟» و «آیا خواست درمان دارید؟». من این پرسش‌ها را به شکلی دیگر از خودم پرسیدم؛ اینکه آیا به‌عنوان همسفر آسیب دیده‌ام و آیا خواست آموزش و رهایی از این آسیب‌ها را دارم یا نه. همان‌جا متوجه شدم تا زمانی که این خواست در همسفر شکل نگیرد، امکان بهره‌مندی واقعی از آموزش‌ها وجود نخواهد داشت.
در ابتدا تصور می‌کردم تنها مسافر من نیازمند درمان است، اما با آموزش‌های جهان‌بینی به این درک رسیدم که خودم نیز تخریب‌های عمیقی را تجربه کرده‌ام. در جهان‌بینی دو، ناامیدی به‌عنوان باری سنگین معرفی می‌شود که انسان را وادار می‌کند چیزهایی را با خود حمل کند که نه می‌تواند از آن‌ها استفاده کند و نه توان رها کردنشان را دارد. این تخریب‌ها در من به شکل پرخوری، اضافه‌وزن، استرس، کاهش اعتمادبه‌نفس و انزوا نمود پیدا کرده بود.
با باز شدن دری به نام کنگره ۶۰، متوجه شدم که درمان این تخریب‌ها نه ناگهانی است و نه بدون آموزش ممکن. هر مسئله‌ای راهکار مشخص خود را دارد؛ از لژیون جونز برای اضافه‌وزن گرفته تا آموزش‌های منظم جهان‌بینی برای اصلاح خواب، رفتار و نگرش. در این مسیر، من و مسافرم همزمان آموزش دیدیم و به‌تدریج به تعادل نزدیک‌تر شدیم.
به‌مرور آموختم که نقش همسفر، صرفاً فداکاری ظاهری نیست؛ بلکه اگر همسفر با آموزش درست، گذشت و درک صحیح حرکت کند، می‌تواند هم به خانواده خدمت کند و هم خودش رشد کند. در نوشتارهای جدید کنگره نیز تأکید شده است که مسافر و همسفر باید در کنار یکدیگر آموزش ببینند تا به تعادل برسند و آن را حفظ کنند. در عین حال، مسئولیت اصلی درمان بر عهده خود مسافر است و همسفر تنها می‌تواند نقطه قوت و امیدبخش مسیر باشد.

در نهایت، وقتی خانواده به‌عنوان کوچک‌ترین واحد جامعه به تعادل برسد، جامعه نیز مسیر رشد را طی خواهد کرد. نگاه آینده‌نگرانه کنگره ۶۰ در پرداختن به موضوعاتی مانند سیگار، اضافه‌وزن و حضور همزمان مسافر و همسفر در آموزش‌ها، نشان‌دهنده همین هدف است. باور دارم زمانی که این آموزش‌ها به‌صورت توأمان و متعادل اجرا شود، هم خانواده و هم جامعه از بسیاری از آسیب‌ها رها خواهند شد.

تایپ، ویراستاری، عکس و ارسال: مسافر علی رهجوی راهنما مسافر بختیار