شکرگزاری فقط نباید به زبان باشد

جلسه دوم از دوره سی‌ویکم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران نمایندگی امین قم به استادی همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مریم، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر زهره با دستور جلسه «در کنگره ۶۰ چگونه قدردانی می‌کنیم؟» روز دوشنبه ۱۶ بهمن‌ماه ۱۴۰۲ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد. 

خلاصه سخنان استاد:

در ابتدا خداوند را شکر می‌کنم که این جایگاه را روزی من قرار داد. از لژیون مرزبانی و ایجنت محترم سپاسگزارم که اجازه خدمت به بنده را دادند تا در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم.

در مورد دستور جلسه که قدردانی است، اگر من بخواهم قدردانی کنم باید ابتدا خدا را شکر کنم که نعمت سلامتی را به من داد تا بتوانم زندگی کنم و در هر جایگاهی خدمت کنم. از جناب آقای مهندس تشکر می‌کنم که این بستر را برای ما فراهم کرد تا درست زندگی کردن را یاد بگیریم. شکرگزاری فقط نباید به زبان باشد بلکه باید اول با قلب و تمام وجود باشد و بعد در عمل و این عمل ما است که نشان می‌دهد چگونه از داشته‌ها و نعمت‌های خود قدردانی کرده‌ایم. هر کدام از ما می‌دانیم که در بدو ورود به کنگره چه حالی داشتیم.

هر روز با بوی مواد‌مخدر از خواب بیدار می‌شدم، خدا را شکرگزار بودم ولی همیشه گلایه داشتم که چرا باید امتحان من به این صورت باشد. زمانی‌که به کنگره آمدیم احساس کردم که وارد یک بهشتی شده‌ایم که من و مسافرم را احیا می‌کند و زندگی از دست رفته و تخریب‌های ما را اصلاح می‌کند.

بزرگان دین به ما می‌آموزند‌ که در کجا ‌‌و چگونه قرار داریم و به چه صورت باید از فرامین خداوند اطاعت کنیم. کنگره هم به گونه‌ای است که من در این مدت که سفر می‌کنم تا به حال چیزی ندیده‌ام که مرا طرد ‌کند‌ و هر روز بیشتر عاشق این مکان می‌شوم. هر لحظه حضورم در کنگره و سی‌دی نوشتن برای من تازگی دارد و مرا سر ذوق می‌آورد. کنگره هر چه که از من گرفته همگی بدی بوده و هر چه به من داده جز خوبی چیزی نبوده است. من واقعا شکرگزار خدا و این مکان مقدس هستم؛ زیرا حس می‌کنم دوباره احیا می‌شوم.

زمانی من متوجه می‌شوم بنده خوبی هستم که از عبادتی که می‌کنم واقعاً لذت ببرم. در کنگره اگر ما بخواهیم رهجو و خدمتگزار خوبی باشیم واقعاً از خدمت کردن لذت می‌بریم. کاربردی کردن آموزش‌ها باید پله‌پله باشد تا نتیجه مطلوب را بدهد. کنگره به ما یاد داد حتی زمانی که کسی را از دست دادیم هم‌ شکرگزار باشیم. استقامت واقعی را به ما آموخت که بدانیم ما خدا نیستیم که همیشه ماندگار باشیم و برای ورود به بعدهای دیگر روی خودمان‌ کار کنیم.

خدمت انسان تا زمانی که واقعی و از ته دل نباشد به دل نمی‌نشیند، اگر کسی را دیدید و از او ‌انرژی گرفتید بدانید که خدمتش صادقانه است و این صداقت نشان دهنده قدردانی درست است. موقعی من قدر جایگاهم را می‌دانم که به کنگره کمک مالی و جانی کنم که پایدار بماند و جهانی شود.

مرزبانان کشیک: مسافر ناصر و همسفر نسرین
تایپ: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون اول)
عکاس: همسفر نسرین، مرزبان خبری
ویراستار: همسفر مرضیه، خدمتگزار سایت
ارسال: راهنما همسفر بهار
همسفران نمایندگی امین قم