از چه کسانی باید قدردانی کنیم

ششمین جلسه از دوره سوم کارگاه‌های آموزش مجازی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان به استادی راهنما همسفر زهرا با دستور جلسه «در کنگره ۶۰ چگونه قدردانی می‌کنیم؟» در روز شنبه ۱۴ بهمن ماه ۱۴۰۲ برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:
در ابتدا؛ از خداوند سپاس‌گزاری می‌کنم؛ زیرا من، دچار تخریب زیادی بودم، حالم خوب نبود و زندگی‌ام در آستانه فروپاشیدن بود و از همه جا از و همه‌کس ناامید شده بودم؛ اما خداوند مرا فراموش نکرد، کمکم کرد و کنگره را در مسیر من و مسافرم قرار داد که مسافرم به درمان و من به حال خوش برسم و بتوانیم در جامعه، خانواده و در فامیل سربلند باشیم.

زمانی، مسافری داشتیم که آرزوی ما فقط و فقط درمانش بود، آیا اکنون که به رهایی رسیده است شکرگزار خداوند هستیم؟ آیا فقط از خداوند باید قدردانی کنیم؟ خداوند نعمت‌ها و محبت‌هایش را به بنده‌های خود می‌بخشد که این‌ها توسط انسان‌های دیگر به ما داده می‌شود. سپس از آقای مهندس که بنیان کنگره ۶۰ بودند، از راهنمایم خانم فاطمه که در این مسیر به من کمکم کرد، از ایجنت، مرزبان از همه کسانی که با عملکرد خود، با رفتار و گفتار خود به من آموزش دادند، کمک کردند تا من سختی‌های مسیر را کم‌تر حس کنم، قدردانی می‌کنم، دست همه آن‌ها را می‌بوسم.

ما در کنگره یاد گرفتیم به سه روش قدردانی کنیم: زبانی، قلبی و عملی. من وقتی آموزش‌های کنگره را عملی کنم، آن‌ زمان خود‌به‌خود انسان قدرشناسی می‌شوم؛ چه نسبت به کنگره و چه نسبت به همه اشخاص پیرامونم. به‌نظر من بهترین قدردانی در کنگره تغییر خودم و عملی کردن آموزش‌های کنگره می‌باشد. 

آقای حکیمی فرمودند: «تشکر کردن به عبارت ساده یعنی دیدن و اهمیت دادن. پیام تشکر کردن و قدردانی این است که من تو را دیدم، در بُعد نگاه من هستید. وقتی می‌خواهم از خداوند تشکر کنم، باید نعمت‌هایش را ببینم، اگر نعمت‌هایش را نبینم و فقط شکر بگویم، این فقط یک صوت است، یک جایی می‌رود و خاموش می‌شود؛ چون حسی در پشتوانه خود ندارد.»

باید از انسان‌های که به ما خدمت می‌کنند، قدردانی کنیم، کلمه قدردانی و سپاس‌گزاری کردن اهمیت فروانی دارد؛ حتی کتاب آسمانی با قدردانی شروع شده است. اگر قدردان نباشیم، اگر کسی که بارها و بارها به ما کمک کرده است و ما از او کمک بخواهیم این‌بار نتواند به ما کمک کند با او دشمن شویم؛ قطعاً این خود ما هستیم که در جهنم هستیم.

آقای مهندس فرمودند: «انسان‌ها سه دسته‌اند: دسته اول؛ انسان‌هایی که غُر می‌زنند و همیشه ناسپاس هستند، این‌ها مردود هستند. دسته دوم؛ کسانی که در مقابل سختی‌ها صبر و استقامت می‌کنند و دسته سوم؛ شکرگزاران، که گویی در بهشت هستند.» شخصی که در کنگره رایگان به ما کمک می‌کند و خدمت می‌کند از زندگی خود می‌زند تا دست انسان‌های درمانده را بگیرد، آیا این افراد لایق قدردانی نیستند؟ نباید از آن‌ها تشکر کنیم؟ وقتی که از افراد تشکر می‌کنیم به آن‌ها انرژی می‌دهیم و این انرژی به خودمان برمی‌گردد.

رابط خبری: همسفر معصومه، رهجوی راهنما مریم
عکاس: مرزبان خبری، همسفر مرضیه
ویراستار و ارسال: راهنمای تازه‌واردین، همسفر سمانه
همسفران نمایندگی گوجان