قضاوت یعنی حکم صادر کردن

همسفر راضیه رهجوی لژیون یکم نمایندگی چالوس، در مورد دستور جلسه 《قضاوت و جهالت》مشارکت مکتوبی ارائه کرده است که در ادامه می‌خوانید.

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت که گناه دیگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش هرکس آن درود عاقبت کار که کشت

قضاوت‌کردن در فطرت همه انسان‌ها وجود دارد؛ هر چقدر انسان جاهل‌تر باشد؛ قضاوت‌هایش در مورد دیگران بیشتر است. قضاوت به معنای حکم صادرکردن است؛ کسی که قضاوت می‌کند؛ باید بسیار آگاه، دانا و باتجربه باشد‌؛ سال‌ها درس بخواند و تجربه کسب کند تا صلاحیتش تایید شود. تنها خداوند می‌تواند بندگانش را بی‌هیچ کم‌وکاستی قضاوت کند. نباید بی‌جهت وارد حریم خصوصی افراد شویم و آنان را آزرده‌خاطر کنیم. اگر قرار شود‌؛ درباره کسی قضاوت کنیم و نظر بدهیم؛ باید اول چند قدم با کفش‌های او راه برویم. ما زمانی قضاوت می‌کنیم که نگاه‌مان را روی عیوب مردم متمرکز می‌کنیم‌؛ ناخودآگاه حس قضاوت کردن‌ ما بیدار می‌شود و خود را سر دوراهی قرار می‌دهیم. اگر خردمندانه و خداپسندانه فکر کنیم؛ دیگران را قضاوت نمی‌کنیم؛ اما اگر نادان باشیم؛ فوراً قضاوت می‌کنیم. قضاوت کردن درباره دیگران کار سختی نیست؛ اما پی‌بردن به خطاهای خودمان کار دشواری است. انسان هر چه داناتر باشد؛ کمتر به قضاوت دیگران می پردازد و هر چقدر انسان بی‌تجربه و دچار جهل و ناآگاهی باشد؛ بیشتر در زندگی و عملکرد دیگران نظر می‌دهد. قضاوت درباره دیگران می‌تواند؛ راهی برای پنهان‌کردن ناتوانی‌های شخصیتی از جمله اعتماد به نفس پایین باشد؛ انسانی که ترس، ناامیدی و منیت در او باشد به راحتی دیگران را قضاوت می‌کند.

تایپ: همسفر راضیه، کمک راهنما همسفر فاطمه (لژیون یکم)

ویراستاری و ارسال: همسفر فاطمه، کمک راهنما همسفر فاطمه (لژیون یکم)

همسفران نمایندگی چالوس