پنجمین جلسه از دوره اول کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره۶۰؛ نمایندگی آذر تبریز با استادی مسافر اصغر، نگهبانی مسافر امیر و دبیری مسافر نیما با دستور جلسه «قضاوت و جهالت» روز سهشنبه ۱۶ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ برگزار گردید
سخنان استاد:
در مورد دستور جلسه که «قضاوت و جهالت» است؛ «قضاوت» به معنی حکم کردن و «جهالت» به معنی عدم آگاهی و ندانستن است. ارتباط این دو کلمه به این معنی است که ما باید از قضاوت بر مبنای جهالت پرهیز کنیم. قضاوت زمانی رخ میدهد که من در مورد آن موضوع یا شخص، شناخت و آگاهی کامل نداشته باشم و فقط از روی ظواهر، آنها را قضاوت کنم.
انسان مدام در حال قضاوت بسیاری از مسائل روزمره زندگی است، ولی قضاوت در مورد دیگران اشتباه است. به قول بزرگی که فرمودند: «اگر میخواهید در مورد راه رفتن کسی قضاوت کنید، اول چند قدمی با کفشهای آن فرد راه بروید.» کسانی که دیگران را قضاوت میکنند، معمولاً در زندگی خود هدف مشخصی را دنبال نمیکنند. هرچه انسان داناتر باشد، کمتر قضاوت میکند و هرچه جاهلتر باشد، بیشتر قضاوت میکند.
زمانی که در مورد دیگران قضاوت میکنیم، باعث میشود انرژیمان از بین برود؛ انرژیای که باید صرف کارهای خودمان، از جمله درمان و آموزش، شود. قضاوت کردن در مورد انسانها در ما تخریب ایجاد میکند و آرامش و آسایش ما را سلب میکند. انسان همیشه بر سر دوراهی قرار میگیرد و با اختیار خود راهش را انتخاب مینماید. در جایگاه و مقامی که در حال قضاوت میباشد، میگوید: «چرا فلان لباس را پوشیدی؟ چقدر چاق شدی؟
چرا اینجوری راه میروی؟» و غیره. کسانی که دائماً در مورد دیگران قضاوت میکنند، در زندگی شخصی هدف و برنامه مشخصی ندارند. حتی قضاوت کردن در مورد همسر و فرزندان خود نیز باید در حدی باشد که وارد حریم خصوصی آنها نشویم. قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت دارد. قضاوت کردن بسیار دشوار است و هر کسی نمیتواند قضاوت نماید، مگر اینکه علم قضاوت داشته باشد و علم آن را آموخته باشد. برای اینکه عقل آدمی بتواند بهدرستی قضاوت نماید، باید بداند که قدرت عقل به میزان دانایی اوست.
تهیه گزارش و تایپ: مسافر نیما
ارسال مطلب: مسافر سعید
- تعداد بازدید از این مطلب :
134