مشارکت گروهی همسفران نمایندگی بردسکن کنگره۶۰

سلام دوستان فاطمه هستم همسفر حمید

وادی چهارم با این جمله شروع می‌شود؛ در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند، یعنی؛ سلب مسئولیت از خویشتن است. همه ما نیک می‌دانیم که خداوند نیروی برتر است و هیچ کاری بدون فرمان خدا انجام نمی‌پذیرد، البته این مسئله نباید موجب گردد که هر اتفاقی که در زندگی ما رخ می‌دهد، به خداوند نسبت دهیم و در عرصه زندگی خود را هیچ تصور کنیم. روابط ما با خالق رابطه‌ای، دو طرفه است. او نعمت‌های زیادی را در اختیار ما قرار داده است تا از آن‌ها بهره کامل ببریم. عقل و اختیار دو موهبتی هستند که خالق مطلق تنها به انسان‌ها بخشیده و دیگر موجودات از آن برخوردار نیستند؛ بنابراین با داشتن این دو ویژگی، بخش عظیمی از مسئولیت‌های ما، متوجه خود ما خواهد شد و ما نمی توانیم؛ چون خداوند ما را خلق کرده است، او را مسئول مطلق تمام امورات زندگی خود بدانیم؛ زیر اگر این گونه تفکر کنیم، قدرت عقل و اختیار خود را نادیده گرفته‌ایم. در زندگی اجتماعی نیز روابط دوطرفه می‌باشد و انسان‌ها نسبت به یکدیگر مسؤلیت دارند. به عنوان مثال اگر مشکلی در خانواده پیش می‌آید، نباید انگشت اتهام را تنها به سمت یک نفر نشانه گرفت، بلکه تمام افراد خانواده در بوجود آمدن مشکل، نقش دارند و بایستی با هم فکری و هم کاری یکدیگر، در رفع آن بکوشند.

سلام دوستان فاطمه هستم همسفر حجت

در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن، یعنی؛ سلب مسئولیت از خویشتن. اگر توجه کنیم، در وادی اول، با تفکر ساختارها آغاز می‌شود که باید برای انجام هر کاری اول تفکر کنیم، دوم این‌که جهت بیهودگی به حیات نیامده‌ایم، در وادی سوم، گفته شده است که بیشتر باید خود فکر کنیم، وادی چهارم، باید مسؤلیت کارها را خود ما به عهده بگیریم و مسئولیت به خداوند ندهیم؛ این نکته از اهمیت بالایی برخوردار است، هیچ چیز در هستی وجود ندارد؛ حتی بین موجودات، حیوانات و انسان که مسئولیت دو طرفه نباشد، هیچ وقت مسئولیت یک طرفه نیست، یعنی چه؟ یعنی؛ یک پدر نسبت به همسر و فرزندان مسئولیت دارد، فرزندان و همسر نیز در برابر پدر خانواده مسئولیت دارند. دو دوست؛ متقابلاً نسبت به یکدیگر مسئولیت دارند، استاد با شاگرد؛ استاد در مقابل شاگرد مسئول است، شاگرد هم در مقابل استاد مسئول است، نمی‌توانیم که بگویم؛ شاگرد در مقابل راهنما مسئول است ولی راهنما در مقابل شاگرد مسئولیتی ندارد. اصلاً همچین چیزی نمی‌شود؛ همیشه مسئولیت‌ها دو طرفه تعریف شده است. من یک مسئولیتی نسبت به شما دارم، شما هم یک مسئولیتی نسبت به من دارید. حتی ما در مقابل خداوند که خالق ما است، یک سری مسئولیت‌هایی داریم، خداوند هم در مقابل ما یک سری مسئولیت‌ها دارد. نمی‌شود که شاگردها در مقابل راهنمایان مسئول باشند و راهنمایان هیچ مسئولیتی نداشته باشند. همه چیزها و اعمال دو طرفه است، نکته‌ای که بسیار مهم است خط و خط‌کشی این مسئولیت‌ها کجا است بین دو تا دوست، بین دو تا شریک، بین دو تا معلم، نکته‌ای که بسیار مهم است خط و خط‌کشی این مسئولیت‌ها کجا است. ولی فقیه یا حاکم، ملت یا مردم، مردم یا حاکم، این‌ها همه مسئولیت‌های دو طرفه تعریف شده است، هیچگاه یک طرفه نیست؛ ولی این خط‌کشی و خط کجا است، این مسئولیت‌ها دو طرفه است، ولی خط کجا است، کدام مسؤلیت مال شاگرد کدام‌، مال استاد، کدوم‌ مسئوليت‌ها، مسئولیت خداوند است، کدام‌ها مسئوليت بنده خدا است، ما همه مسئوليت‌ها را قبول داریم، می‌پذیریم، ولی خط آن را نمی‌دانیم، معلم در مقابل شاگرد مسئول است، شاگرد هم در مقابل معلم مسئول است، معلم تکلیف داده است که شاگرد انجام دهد، عمل کند، معلم گفت: این مسئله حساب را حل کند، آیا خود معلم هم مسئول است که مسئله را حل کند، ما می‌خواهیم خط و خطوط بین انسان و خدا، تا جایی که می‌توانیم یک ذره‌ را مشخص کنیم، کدام مسئوليت خداوند است، کدام مسئوليت ما انسان‌ها است؛ چون این مطلب، خودش یک گریزگاه است، گریزگاه چیه؟ وادی اول تفکر کردن است و باید خود فرد بیشتر فکر کند که جهت بیهودگی نیامده‌ است که حالا گریزگاه یک راه‌در‌رو وجود دارد و آن راه‌دررو، خداوند است که مسئولیت کارهای خود را به خدا واگذار کنیم.

منبع: سایت کنگره۶۰
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون دوم)نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بردسکن