آموزش‌دهنده‌های ما، همان راهنمایان هستند که به تعبیری به عنوان «رَب زمینی» شناخته می‌شوند (نمایندگی نیلوفر قزوین)

اولین جلسه از دوره‌ هفتم سری کارگاه‌های آمورشی- خصوصی خانم‌های مسافر و همسفر نمایندگی نیلوفر قزوین، با استادی راهنما مسافر مینا، نگهبانی همسفر بهاره و دبیری مسافر معصومه، با دستور جلسه "هفته‌ی راهنما" روز چهارشنبه ۲۹ بهمن‌ ماه ۱۴۰۴ رأس ساعت۱۱:۳۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان مینا هستم یک مسافر
بسیار خوشحالم که پس از مدتی این امکان فراهم شد تا جلسه‌ای داشته باشیم که در آن جشنی برپا شده و همه بتوانند در آن حضور یابند. به عزیزانی که از تهران تشریف آورده‌اند و همچنین اساتید محترم، خیرمقدم می‌گویم. هفته راهنما را ابتدا به خانم مونا راهنمای راهنمایان که بسیار زحمت می‌کشند تبریک می‌گویم، همچنین به تمام راهنمایان کنگره ۶۰، اعم از راهنمایان DST، راهنمایان تازه‌وارد، راهنمایان جونز، ویلیام و راهنمایان همسفران. خدمت اولین راهنمای کنگره 60 جناب آقای مهندس تبریک عرض می‌کنم، زیرا روش درمان با متد  DST، سفر ویلیام و جونز از حرکت ایشان نشأت گرفت و زایش یافت.
اگر کمی بررسی کنیم که اصلاً چرا لژیون در کنگره به وجود آمد و نقش راهنما چیست؛ به تاریخچه کنگره در سال ۱۳۷۷ بازمی‌گردیم که آقای مهندس کنگره را تشکیل دادند. تفکر ایشان در آن زمان، ترک دادن فرد معتاد نبود، بلکه پرورش استاد بود. متون آموزشی آقای مهندس که سرشار از علم ناب الهی است، در اختیار ما قرار دارد، همچنین ما در روزهای سه‌شنبه، از سی‌دی‌ها و صحبت‌های ایشان بهره می‌بریم.
همانطور که می‌دانید؛ ما برای آغاز سفرمان از وادی‌ها و کتاب 60 درجه که پایه و اساس درمانمان است استفاده می‌کنیم. نقشه راه ما در کتاب 60 درجه در قالب ۱۴ تصویر درج شده که مسیر عبور ما تا رسیدن به رهایی را نشان می‌دهد. آقای مهندس خودشان از این مسیر عبور کرده‌اند، سختی‌ها و تاریکی‌های بسیاری را گذرانده‌اند و تزکیه‌های زیادی درون خود به وجود آورده‌اند.
راهنمایان کنگره نیز مسیر ضد ارزش‌ها را رها کرده و در مسیر ارزش‌ها و صراط مستقیم حرکت کردند، آزمون دادند، کتب و منابع مختلفی را مطالعه کردند، نمره انضباط از مرزبانی گرفتند و مراحل بسیاری را طی کردند تا به جایگاه راهنمایی رسیدند. این علم زندگی است، علمی کاربردی. نباید فکر کنیم اگر سفرمان تمام شد، دیگر درمان شدیم، کار تمام است و در کنگره کاری نداریم. «بند عشق» که پس از سفر اول در انسان پدید می‌آید، باعث می‌شود که فرد احساس کند هنوز رها نشده و باید خدمت بگیرد. همان‌طور که به او خدمت شده، او هم بتواند به دیگران خدمت کند و در این مسیر باقی بماند. یعنی راه موفقیت هیچ‌وقت انتهایی ندارد و همواره ادامه خواهد داشت.
ما در کنگره در رشته‌های مختلف راهنما داریم؛ راهنمایان DST سفر درمانی مواد مخدر، راهنمایان ویلیام که بسیار خوب می‌درخشند،  همچنین راهنمایان همسفران. همسفران نیز در گروه خانم‌های مسافر با ما همراه و همسفر می‌شوند و این آموزه‌ها را دریافت می‌کنند. آموزش‌دهنده‌های ما، همان راهنمایان هستند که به تعبیری به عنوان «رَب زمینی» شناخته می‌شوند. همانطور که به خداوند «رَبّ العالمین» می‌گوییم، به مربی‌های زمینی نیز رب می‌گوییم؛ مثلاً رَبِ آموزش ریاضی یا آموزش موسیقی. درمان DST یا درمان ویلیام نیز یک معلم دارد. وظیفه تک‌تک ما این است که به این راهنمایان احترام بگذاریم، قدرشان را بدانیم، به صحبت‌هایشان دقت کنیم و آن‌ها را عملی سازیم تا ان‌شاءالله به درمان برسیم و در این مسیر راه‌های عالی و خوبی برایمان باز شود.

گردآورنده و تایپ: مسافر لیلا- لژیون‌سوم- نمایندگی نیلوفر قزوین
ویرایش و ارسال: مسافر خاطره