الهام واقعی از رمضان در مسیر درمان و آگاهی

جلسه ششم ازدوره چهارم سری کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره۶۰، نمایندگی گلمکان با استادی راهنما مسافر عباس نگهبانی مسافر حمید و دبیری مسافر داوود، بادستور جلسه:"الهام از رمضان" سه‌شنبه 14 بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت 15 شروع به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان، عباس هستم، یک مسافر.
دستور جلسه «الهام از رمضان» است.
اگر قرار باشد از ماه رمضان الهام بگیرم، ابتدا باید بدانم رمضان یعنی چه. معنای لغوی رمضان، خودداری است. من قبل از ورود به کنگره ۶۰، این خودداری را فقط در نخوردن می‌دیدم، در صورتی که انسان از خیلی چیزها باید خودداری کند. آن زمان روزه می‌گرفتم از ترس این که جهنم نروم.
اما وقتی وارد سیستم کنگره شدم و با آموزش‌ها آشنا شدم، متوجه شدم که باید از هر چیزی الهام گرفت. برای الهام گرفتن، ابتدا باید نگاه کرد. یک سند معتبرتر هم در وادی اول آمده است که می‌گوید وقتی می‌خواهی ساختاری را آغاز کنی و تفکری را شکل بدهی، باید پشت آن یک حرکت باشد. وقتی هدف را از مبدا انتخاب می‌کنی و شروع به حرکت می‌کنی، آن‌جاست که سه نیرو به تو کمک می‌کنند؛ القا، احیا و تحرک.
حال اگر من بخواهم از ماه رمضان الهام بگیرم، مانند آقای مهندس که نشستند و تفکر کردند و در ماه رمضان مصرف موادشان را روی دو وعده تنظیم کردند. همین تفکر، جرقه‌ای بود که نشان داد زمان در بحث مصرف مواد بسیار مهم است. پس باید دید میزان مصرف مواد در طول روز چقدر است؛ کاری که بسیاری از مصرف‌کنندگان انجام نمی‌دادند. اگر از ما می‌پرسیدند چقدر مصرف می‌کنی، نمی‌دانستیم، چون به آن فکر نمی‌کردیم. مصرف کرده بودیم و به محض بیرون آمدن از خانه، اگر کسی را می‌دیدیم و می‌گفت برویم مصرف کنیم، می‌گفتیم برویم.

اینجا اولین الهامی که به آقای مهندس شد، روش DST بود. امروز روش DST یک علم است. شاید در گذشته فقط برای درمان اعتیاد به کار می‌رفت، اما امروز برای درمان سرطان هم از آن استفاده می‌کنند. علم، صرفا داده نمی‌شود؛ باید پشت آن یک سری حرکت‌ها هم انجام شود.
اما من چه الهامی از رمضان گرفتم؟ وقتی وارد کنگره ۶۰ شدم، متوجه شدم بدن ما از حدود سی و هشت هزار میلیارد سلول تشکیل شده است. این عدد بر اساس تحقیقات علمی مطرح شده است. حال ببینید بدن انسان چقدر پیچیده و با عظمت است و هر سلول برای خودش دنیایی دارد. آقای مهندس عنوان کردند که هر سلول مانند یک شهر است.
ما واژه‌ای داریم به نام اتوفاژی، یعنی خودخواری. اگر انسان دوازده ساعت غذا نخورد، سلول‌های قوی‌تر شروع می‌کنند به خوردن سلول‌های ضعیف‌تر و به نوعی سلول‌های سرطانی از بین می‌روند. این یکی از بزرگ‌ترین اتفاق‌هایی است که در بدن رخ می‌دهد. در این حالت بدن ریکاوری می‌شود و سلامتی دوباره به دست می‌آید. امروز اگر بخواهیم به سلامتی برسیم، باید با این دیدگاه به موضوع نگاه کنیم.
ممنونم که با سکوت خودتان به حرف‌هایم گوش دادید.

گروه سایت گلمکان
مرزبان خبری: مسافر اصغر
تایپ: مسافر مهدی، لژیون یکم
ویراستار: مسافر وحید، لژیون یکم
عکاس: مسافر جواد، لژیون دوم
تنظیم برای سایت: مسافر وحید، لژیون یکم