خدا در وجود انسان جریان دارد

جلسه چهاردهم از دوره چهل‌وپنجم کارگاه‌های آموزشی کنگره ۶۰، نمایندگی دانیال اهواز به استادی مسافر ابراهیم، نگهبانی مسافر محمد و دبیری همسفر جعفر، با دستور جلسه «الهام از رمضان»، در تاریخ 1404/11/12 ساعت ۱۵ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد.

سلام دوستان، ابراهیم هستم، یک مسافر.

خدا را شاکر هستم که دردی که از آن عاجز بودم و هیچ امیدی به درمانش نداشتم، امروز به رهایی‌اش رسیدم. تشکر می‌کنم از ایجنت محترم، همچنین از تیم مرزبانی شعبه و نگهبان عزیز که اجازه دادند در این جایگاه قرار بگیرم و از تک‌تک حاضرین آموزش بگیرم.

خداوند می‌فرماید:

«دستی که می‌بخشد، بهتر است از دستانی که دعا می‌کنند.»

خودم هم می‌دانم که بخشش، برکت و هر چیزی که از خداوند نشأت می‌گیرد، به‌ویژه در ماه مبارک رمضان، فقط به برکت سفره‌ها نیست؛ اما اینجا فهمیدم که برکت، همان برکت وجودی انسان است. برکت خدایی و برکت حسی است که انسان آن را در درون خود احساس می‌کند. این‌ها را در کنگره فهمیدم و از آن‌ها آموزش گرفتم. فهمیدم حس خوب انسان چیست؛ و این حس، هیچ ربطی به وضعیت مالی، پولدار بودن یا ثروتمند بودن ندارد، بلکه همه‌چیز به حس انسان برمی‌گردد.

چند روز پیش کلیپی دیدم از یک شخص ثروتمند از کشورهای همسایه که به مردمان جنگ‌زده کمک می‌کرد؛ برخلاف بسیاری از ثروتمندانی که هواپیمای شخصی دارند، او به مردم جنگ‌زده در غزه، لبنان و… کمک می‌کرد. از زنی پرسید: «از من چه می‌خواهی؟ چیزی لازم داری؟»

آن زن در جواب گفت: «من چیزی از تو نمی‌خواهم، من از خدا می‌خواهم. تو کی هستی که از تو درخواست کنم؟»

او گفت: «خداوند همان‌طور که بچه‌هایم را گرفت، شوهرم را برد و زندگی‌ام را ویران کرد، اگر بخواهد من را هم ببرد، جانم را هم به او می‌دهم؛ فقط می‌خواهم خدا از من راضی باشد.»

آن فرد ثروتمند که درباره این خانم صحبت می‌کرد، می‌گفت: «من با این همه ثروت، حس این خانم نسبت به خداوند را نداشتم.»

می‌گفت: «من هم همیشه خدا را دعا می‌کنم و می‌گویم خدایا کمکم کن تا خصوصیاتت را بهتر بشناسم.»

یکی از خصوصیات خدا، صبر انسان است؛ احترام انسان و همچنین بخشش. این‌ها لزوماً ربطی به دین، نماز و روزه ندارد. ممکن است کسی با دینی غیر از اسلام، انسانیت و بخشش بیشتری داشته باشد؛ و ممکن است کسی مسلمان باشد اما انسانیت در وجودش نباشد. خیلی‌ها هم در مسجد، و حتی در همین ماه رمضان خودمان، دوست دارند به مکه بروند و یک ماهه زیارت و عبادتشان را تمام کنند.

بعضی‌ها هم به زیارت کربلا می‌روند و فکر می‌کنند نزدیک شدن به خدا فقط در این مکان‌هاست؛ در حالی که نمی‌دانند خداوند در وجود انسان است.

باز هم خدا را شاکرم که با دوستانی در اینجا آشنا شدم که همیشه از آن‌ها آموزش می‌گیرم؛ دوستانی که انسانیت و بخشش را بلد هستند و من از آن‌ها می‌آموزم.

چند نکته از تجربه‌های سال گذشته در ماه رمضان را دوست دارم به بچه‌های سفر اولی بگویم.

نکته اول، وقت‌شناسی است. ممکن است هر لژیون در ماه رمضان یک یا دو نوبت آشپزی داشته باشد، همراه با راهنمای خودشان. یادم هست پارسال ما برای آشپزی ساعت دوازده آمدیم و فکر می‌کردیم زود است، اما باز هم دیر آمده بودیم. اگر دوستان دیگر به ما کمک نمی‌کردند، موفق نمی‌شدیم. چون خدا گفته رضایت من، رضایت بنده من است. هر چقدر زحمت می‌کشیم، در نهایت برای خودمان است، چون خود ما هم مخلوق خداوند هستیم.

نکته دوم، آوردن هرگونه وسیله یا مواد غذایی برای آشپزی بدون هماهنگی با راهنما ممنوع است. خودسرانه چیزی نیاوریم.

نکته سوم مربوط به بهداشت فردی است. چون موضوع آشپزی مطرح است، بهداشت اهمیت زیادی دارد؛ با لباس آراسته و دست‌های تمیز باید کار انجام شود. نکته چهارم، پرهیز از شوخی‌های بی‌مورد است. شوخی بی‌جا در حین آشپزی ممکن است باعث حادثه و صدمه دیدن شود، چون محل آشپزی پر از دیگ‌های غذا و روغن داغ است.

مسئله مهم دیگر، کشیدن سیگار در محل طبخ غذاست. خود من یک ماه سفر بودم و هنوز اجازه شروع سفر درمان سیگار را نداشتم و کشیدن سیگار من باعث آزار دوستان شده بود. همان‌جا یکی از دوستان گفت: «دعا کن از بند سیگار رها شوی، چون جناب مهندس در چنین روزهایی از بند اعتیاد رها شدند.» خواهش می‌کنم از دوستانی که هنوز سفر سیگار نکرده‌اند، یا مصرف نکنند یا در مکان دیگری استفاده کنند.

ممنونم که به صحبت‌های من گوش کردید.

سایت نمایندگی دانیال اهواز

عکس و تایپ: مسافر  فرید 

ارسال خبر: مسافر محسن