زمان و صبر، اجرای امر اول در مسیر رهایی

وادی دوازدهم با این پیام آغاز می‌شود که در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود. جمله‌ای که در نگاه اول خیلی ساده به نظر می‌رسد اما برای من معنای عمیق و تعیین کننده‌ای در مسیر زندگی و حضورم در کنگره داشته است و توانستم مسیری را انتخاب کنم که دور از تاریکی‌ها، ترس و ناآگاهی گذشته باشد و قوانین زندگی کردن را یاد بگیرم.

یکی از بزرگترین چالش‌های من به عنوان همسفر، عجله برای دیدن نتیجه بود. گاهی فکر می‌کردم اگر دعا کنیم اگه خواستمان درست باشد پس تغییر هم باید سریع اتفاق بیفتد، اما وادی دوازدهم به من آموخت که حتی درست‌ترین خواسته‌ ها هم بدون طی شدن مسیر و زمان به نتیجه نمی‌رسد.

فاصله میان خواستن و رسیدن جایی است که زمان، صبر، آموزش، معنا پیدا می‌کند. در این وادی می‌آموزم که جهان هستی بر پایه تغییر تدریجی است و هیچ پدیده‌ای یکباره به وجود نمی‌آید، همانطور که یک بذر برای تبدیل شدن به درخت نیاز به زمان دارد، آرامش، تعادل و بازسازی خانواده نیز نیازمند طی شدن مراحل مشخصی هستند و این وادی نگاه مرا نسبت به مفهوم زمان تغییر داد، پیش از اینکه تصور می‌کردم که مسائل معنوی یا احساسی سریعتر از مسائل مادی حل می‌شوند. 

آموزش‌های کنگره۶۰ نشان داد که معنویات حتی دشوارتر و زمان برتر از مادیات هستند و ترمیم اعتماد، بازسازی ارتباط‌ها و رسیدن به آرامش درونی فرآیندهایی هستند که نمی‌توان آنها را با عجله یا فشار جلو برد.

به عنوان یک همسفر، این وادی به من یاد داد که نقش من کنترل یا هدایت دیگران نیست بلکه حرکت درست خودم است، وقتی در مسیر درست و صراط مستقیم بودن تغییر می‌کنم فشار ذهنی کاهش می‌یابد، آرامش جای آن را می‌گیرد، در این مسیر تغییرات کوچک اما اثرگذارتر از تصمیم‌های هیجانی و مقطعی است.

پیام دیگر این وادی دوازدهم برای من پذیرش این واقعیت بود که هر تغییری بهایی دارد، همانطور که در کنگره۶۰ گفته می‌شود که هیچ تبدیل و ترخیصی بدون اتفاق نمی‌افتد، این تغییر ابتدا باید در نگرش و رفتار خود من شکل بگیرد در نوع نگاه در گفتار و در کردار باشد.

وقتی این تغییر به تدریج در من شکل گرفت متوجه شدم بسیاری از تنش‌ها و نگرانی‌ها خود به خود کاهش پیدا کردن و این به من آموخت که حرکت بدون جهت، نتیجه‌ای ندارد، ممکن است سال‌ها تلاش کند اما چون مسیر را درست انتخاب نکردم به مقصد نرسیدم، صراط مستقیم به معنای درست حرکت کردن است و نه صرفاً حرکت داشتند.

همسفر زمانی می‌تواند اثرگذار باشد که ابتدا جایگاه خود را بشناسد و در مسیر آموزش حرکت کند، در نهایت وادی دوازدهم برای من پیام امید دارد با وجود تمام سختی‌ها، لغزش‌ها و آزمون‌ها اگر امر اول درست باشد، مسیر با آگاهی طی شود پایان کار می‌تواند به خوبی ختم شود و به جای پرسیدن چه زمانی؟ به این فکر کنیم که آیا درست حرکت می‌کنم یا نه و اگر خواستمان قوی باشد باید دانایی کسب کنم و روی جهان‌بینی خودمان کار کنیم و در مقابل نیروهای بازدارنده و منفی مقابله کنیم.

هر پله برای خودش مشکلات خاص خود را دارد حتی نیروهای بازدارنده همش سر راهمان قرار می‌گیرند و مشکلات متعددی را به وجود می‌آورد انسان از مسیر درست دور شود. مهم این است که ما شروع به تغییر کنیم و تغییرات در جسم و روان و جهان بینی ما باشد تا پندار گفتار و کردار ما شروع به تغییر کند و اگر تغییرات در جهت مثبت باشد ما انرژی مثبت را دریافت می‌کنیم و می‌توانیم آموزش لازم را کسب کنیم و احیا شویم و اصل مهم این وادی تحرک است ما باید هم حرکت درونی و بیرونی داشته باشیم.

بنابراین خلقت و آفرینش با زمان، مکان و فضا حرکت می‌کند تا در آخر امر، امر اول اجرا شود و در کنار آن سه نیروی القا، احیا و تحرک وجود دارد و تا تغییر و ترخیص هم به وجود می‌آید.

سکون هرگز بر هیچ موجودی جایز نیست و بهترین روش الگو از طبیعت است که اگر بذری کاشتیم با آن زمان می‌دهیم تا جوانه بزند و با تلاش رشد کند و انسان هم به این شکل است که در تاریکی همین شرایط را دارد و باید تلاش کند تا تغییر کند و با صبر تبدیل شود به انسانی که از دل تاریکی‌ها خارج می‌شود و به نور می‌رسد.

منابع: کتاب عشق و سی دی‌های وادی دوازدهم
نویسنده: همسفر لیلی رهجوی راهنما همسفر مهین (لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر مهین (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر فرنوش رهجوی راهنما همسفر مهین (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی حکیم هیدجی