نور امیدی در تاریکی

من در سال 1358 با فردي ازدواج كردم كه پس از دو ماه متوجه اعتياد او شدم و زندگي من از همانجا با مشكلات زيادي روبرو شد ولي چون زندگي ام را دوست داشتم به مدت ده سال با او به زندگي ادامه دادم و ثمره اين ازدواج يك فرزند بود كه اسم او را اميد گذاشتيم، در اين ده سال احمد به جرم داشتن مواد مخدر و مصرف آن (هروئين) سه بار به زندان افتاد و من با اميد كوچكم به ملاقات او رفته و به دلخوشي اين كه وقتي آزاد شد حتمأ ترك كرده و ما دوران خوشي خواهيم داشت زندگي را سپري مي كردم.

ولي افسوس كه هر بار بیرون مي آمد باز هم مصرف مي كرد، خيلي تلاش كردم كه اون ترك كند ولي هر بار اميدم نااميد مي شد، در اين مدت زندگيم را از دست داده بودم و سرافكنده با كوهي از غصه به خانه پدريم برگشتم، تنها دلخوشي من فرزندم بود كه بعد از آن سعي كردم براي او هم پدر باشم هم مادر و او را با دست رنج خودم بزرگ كنم.

تلاش كردم و خداوند هم مرا ياري كرد تا اميد را به ثمر برسانم، اميد در سن 22 سالگي تشكيل زندگي داد، خوشحال بودم كه او به سر و سامان رسيده ولي سرنوشت براي من بازيها داشت و اين غول اعتياد دست از سر من بر نمي داشت، چند سالي از زندگي اميد گذشته بود و من متوجه تغييراتي در او شدم كه خاطرات تلخ گذشته را براي من تداعي مي كرد ولي متأسفانه اميد انكار مي كرد.

با پيگيري اين قضيه متوجه شدم دو سالي است كه شيشه و ترياك مصرف می کند، از غصه افسردگي گرفته بودم و فقط كارم گريه بود و وحشت اين كه اين مواد مخدر چه عوارض خطرناكي دارد، لحظه اي مرا راحت نمي گذاشت، با اصرار من براي درمان به يكي از مراكز ترك اعتياد رفتيم كه بعد از دو سه ماه فهميدم بدون نتيجه است و او به مصرف خودش ادامه مي دهد.

خيلي نااميد شده بودم تا اين كه يكي از دوستانم كنگره 60 را به من معرفي كرد، وقتي من با راهنمايي آقاي مهندس دژاكام در چند جلسه شركت كردم نور اميدي در دلم روشن شد، خوشبختانه بعد از چند ماه اميد براي مشاوره آمد و در جلسات شركت كرد و جذب كنگره شد و انشاالله تا مدتي ديگر به رهايي مي رسد.

دوستان عزيز الان كه به گذشته بر مي گردم فكر مي كنم كه اگر در آن زمان كنگره اي وجود داشت حتمأ پدر اميد هم به درمان مي رسيد و زندگي ما به جدايي نمي رسيد، به اميد روزي كه اين مسئله اعتياد براي هميشه ريشه كن بشود.

نویسنده: همسفر ملیحه

منبع: وبلاگ نمایندگی فلاح